No Esperaban Menos
Presto, si hace
Falta dar el resto,
Seguiras viendo mi firma
De experto en cada texto,
Capítulo
Tras capítulo,
Otros consiguen ridículos,
Faltos de honor títulos.
La esfera,
Quedate con el fenómeno,
Líriko por excelencia,
Pavos no esperaban menos.
Tipos me odian
Porque destaco,
Me desmarco, los niños
Se desahogan pisando charcos.
El güisky
Como perfume,
La vida se consume,
En cambio la fama se asume
Y es que amo
La poesía y el sexo,
Porque joder y escribir
Siempre bajo luz de un flexo.
Se andar por el barrio
Como un chulo,
Como el poeta autorizado
Para describir a dios.
Nunca di problemas
A la sociedad,
Yo solo lancé piedras
El resto lo hizo la gravedad.
Yo y mis
Movidas traigo,
Algo similar a los enigmas
Que esconden el cairo.
Ahora me escuchas,
Las victorias fueron muchas,
Por ello pavos serios
Colocan sus capuchas.
Por el dinero
No siento pasión,
Simplemente pongo atención,
¡¡ las cuentas cuadran !!.
Yo soy david,
Dulces besos de anís,
Maestro de mc's,
Hombre lobo en parís.
"como iba a ser sino,
Como iba a ser sino,
Líriko, ni más ni menos,
Ni más ni menos.
Como iba a ser sino,
Como iba a ser sino,
¿qué hay de mí?,
Pavos no esperaban menos".
Comparame con cualquiera
De los que ves por satélite,
Rap solo,
La élite.
No me conformo
Con poco,
Demasiado vértigo para un tímido
Ser iluminado por focos.
Inmortalizo momentos
Con cada verso,
Mas nunca supe responder
A complicados besos.
Románticas
Se fueron con simpáticos,
Nunca hubo
Melancólicas de alcohólicos.
Tú eres la chica
Noventa-sesenta,
Yo el poeta de las manos
Manchadas de tinta.
Tímidos dejaron
Con la duda, ahora vine
A mojar las butacas
De la última fila del cine,
Para montar
Mi propia aventura,
Estar siempre a la altura
De esbeltas cinturas.
Violadores andan
Como culpables,
Cuando buscan responsables
De hitorias inconfesables.
A base de puños
Y letras trata de ser
Alguien en tu barrio,
Yo haré lo propio en el planeta,
Mientras la luna
Se nos insinúa,
La saga continua,
Pavos en la calle puntúan.
Trataré que el ser humano
No cometa errores,
Que perdedores
Me miren sin rencores.
Trataré de parar
El tiempo, ¡?está bien!!,
Trataré hacer del rap el
Quinto elemento.
Como de alfa
A omega mi puesto
Va de hemisferio a hemisferio,
No seguir ningun criterio,
Es la inquietud
De un pavo serio,
Su actitud esconde misterio,
Y es que siempre supe ser superior.
Como alergia
Al polen, será cuando
Mis melodías entonen,
A prueba de golpe mi abdomen.
Prestigio,
Mi rap suena en cada edificio,
Me brindas aplausos
A título de prodigio.
Tu fracaso es mi estímulo,
¡¡sin ton ni son..!!,
Para cualquier competición,
Siempre tendrás mi álbum.
No defraudé a los que
Me trataron de increíble,
Que me parta un rayo,
Si no se cuentan por miles.
Antes,
Me escuchaste en pletinas,
Ahora, ¿quién es el pavo
Que deja huella en tu retina?.
Reputación
En vitrinas,
Rap nace en esquinas,
Mas no así en oficinas.
Ze Verwachten Niet Minder
Snel, als het nodig is
Geef ik de rest,
Je blijft mijn handtekening zien
Van een expert in elke tekst,
Hoofdstuk
Na hoofdstuk,
Anderen maken zich belachelijk,
Ontbrekend aan eer, titels.
De sfeer,
Blijf bij het fenomeen,
Líriko bij uitstek,
Jongens verwachtten niet minder.
Typen haten me
Omdat ik opval,
Ik maak me los, de kinderen
Laten zich gaan in plassen.
De whisky
Als parfum,
Het leven vergaat,
De roem wordt aangenomen
En ik hou van
De poëzie en de seks,
Omdat neuken en schrijven
Altijd onder een lamp gebeurt.
Ik loop door de buurt
Als een stoere gast,
Als de aangewezen dichter
Om God te beschrijven.
Ik heb nooit problemen gegeven
Aan de maatschappij,
Ik gooide gewoon stenen
De rest deed de zwaartekracht.
Ik en mijn
Zaken breng ik,
Iets vergelijkbaars met de raadsels
Die de Nijl verbergt.
Nu hoor je me,
De overwinningen waren veel,
Daarom zetten serieuze jongens
Hun capuchons op.
Voor het geld
Voel ik geen passie,
Ik let gewoon op,
De rekeningen kloppen!!.
Ik ben David,
Zoete kussen van anijs,
Meester van mc's,
Wolfman in Parijs.
"Hoe kon het anders zijn,
Hoe kon het anders zijn,
Líriko, niet meer en niet minder,
Niet meer en niet minder.
Hoe kon het anders zijn,
Hoe kon het anders zijn,
Wat is er met mij?,
Jongens verwachtten niet minder."
Vergelijk me met iemand
Van de satelliet,
Rap alleen,
De elite.
Ik neem geen genoegen
Met weinig,
Te veel duizeling voor een timide
Die verlicht wordt door lichten.
Ik vereeuwig momenten
Met elk vers,
Maar ik wist nooit te antwoorden
Op ingewikkelde kussen.
Romantische
Gingen met sympathieke,
Er waren nooit
Melancholische alcoholisten.
Jij bent het meisje
Negentig-zestig,
Ik de dichter met handen
Vervuild met inkt.
Timide lieten
Met de twijfel, nu ben ik hier
Om de stoelen nat te maken
Van de laatste rij in de bioscoop,
Om mijn eigen avontuur
Te creëren,
Altijd op niveau
Van slanke tailles.
Verkrachters lopen
Als schuldigen,
Wanneer ze verantwoordelijkheden zoeken
Voor onvertelbare verhalen.
Met vuisten
En letters probeer je te zijn
Iemand in je buurt,
Ik doe hetzelfde op de planeet,
Terwijl de maan
Ons toeknipoogt,
De saga gaat door,
Jongens scoren op straat.
Ik zal proberen dat de mens
Geen fouten maakt,
Dat verliezers
Me zonder wrok aankijken.
Ik zal proberen
De tijd te stoppen, is dat goed!!,
Ik zal proberen van rap het
Vijfde element te maken.
Van alfa
Tot omega gaat mijn plek
Van hemisfeer naar hemisfeer,
Geen enkele richtlijn volgen,
Het is de onrust
Van een serieuze jongen,
Zijn houding verbergt mysterie,
En ik wist altijd superieur te zijn.
Als een allergie
Voor pollen, zal het zijn wanneer
Mijn melodieën klinken,
Op de proef gesteld, mijn buik.
Prestige,
Mijn rap klinkt in elk gebouw,
Je geeft me applaus
Als een wonder.
Jouw falen is mijn stimulans,
Zonder reden..!!,
Voor elke competitie,
Zal je altijd mijn album hebben.
Ik heb degenen die
Mij ongelooflijk vonden niet teleurgesteld,
Laat me door de bliksem raken,
Als het niet in de duizenden geteld wordt.
Eerder,
Hoorde je me op cassettes,
Nu, wie is de jongen
Die een indruk achterlaat in jouw netvlies?.
Reputatie
In vitrines,
Rap komt voort uit hoeken,
Maar niet uit kantoren.