Colours Of My World
Years were going like sand exposed to morning wind
Slowly hopes left place to dreams
Past and future all at once everything has gone
Take your time to say goodbye
To my life... In a single chance I try
To my fears... 'Cause I've seen' em day by day
Somewhere in my dreams I can see
Lying the colours of my world
Where my spirit sometimes falls
And I wonder if there's a way to paint these walls
With the colours of my world living deep inside my soul?
All that world around me suffocated my will
In that grey I slowly chilled
There with nothing winding me sometimes I felt so old
Like a man who lived for too long
A hundred Years... I surrender to my fears
A thousand Years... Whish I could forget my tears
Somewhere in my dreams I can see
Lying the colours of my world
Where my spirit sometimes falls
And I wonder if there's a way to paint these walls
With the colours of my world living deep inside my soul?
Now I'm here sitting in a corner of an empty room
With pearled eyes
In my mind the silence, immobility of a frozen gloom
In a stolen smile
Through the veils
Of human unconsciousness
Reside the nameless words we are not allowed to know
Would I break this veil?
That's where my mind has gone
A trip with no return
Through the meaning of what we call... Life
...What we call... Life...
...What we call... Life...
...What we call... Life...
Somewhere in my dreams I can see
Lying the colours of my world
Where my spirit sometimes falls
And I wonder if there's a way to paint these walls
With the colours of my world living deep inside my soul?
Kleuren Van Mijn Wereld
Jaren gingen voorbij als zand blootgesteld aan de ochtendwind
Langzaam maakten hoop plaats voor dromen
Verleden en toekomst, alles tegelijk, alles is weg
Neem je tijd om afscheid te nemen
Van mijn leven... In een enkele kans probeer ik
Van mijn angsten... Want ik heb ze gezien, dag na dag
Ergens in mijn dromen kan ik zien
Liggend de kleuren van mijn wereld
Waar mijn geest soms valt
En ik vraag me af of er een manier is om deze muren te schilderen
Met de kleuren van mijn wereld die diep in mijn ziel leven?
Die wereld om me heen verstikte mijn wil
In dat grijs voelde ik me langzaam koud
Daar, met niets dat me vasthoudt, voelde ik me soms zo oud
Als een man die te lang heeft geleefd
Honderd jaar... Ik geef me over aan mijn angsten
Duizend jaar... Ik wou dat ik mijn tranen kon vergeten
Ergens in mijn dromen kan ik zien
Liggend de kleuren van mijn wereld
Waar mijn geest soms valt
En ik vraag me af of er een manier is om deze muren te schilderen
Met de kleuren van mijn wereld die diep in mijn ziel leven?
Nu zit ik hier in een hoek van een lege kamer
Met parelachtige ogen
In mijn hoofd de stilte, de stilstand van een bevroren somberheid
In een gestolen glimlach
Door de sluiers
Van menselijke onbewustheid
Verblijven de naamloze woorden die we niet mogen kennen
Zou ik deze sluier doorbreken?
Daar is mijn geest naartoe gegaan
Een reis zonder terugkeer
Door de betekenis van wat we... Leven noemen
...Wat we... Leven noemen...
...Wat we... Leven noemen...
...Wat we... Leven noemen...
Ergens in mijn dromen kan ik zien
Liggend de kleuren van mijn wereld
Waar mijn geest soms valt
En ik vraag me af of er een manier is om deze muren te schilderen
Met de kleuren van mijn wereld die diep in mijn ziel leven?