Copa de Cristal
En una barra de un bar sin motivo de brindar tome la
Copa en mi mano envuelto en mi soledad
Prisionero en la desdicha fingiendo alguna sonrisa tal
Vez para no llorar
Pensaba en lo que tenía y en lo que hoy ya no tengo y
Que nunca volverá
Aferrado a los recuerdos, añorando tiempos viejos de
Tanta felicidad
Esos momentos felices de tan bonitos matices que se
Quedaron atrás
Quisiera retrocederlos para vivirlos de nuevo por
Toda una eternidad
Con el corazón herido le pregunto a mi destino cuanto
Queda de camino para llegar al final
Porque este dolor atroz me ha partido el pecho en
Dos que ya no puedo aguantar
El fantasma del pasado hoy se me haya reflejado en
Mi copa de cristal
Me está matando por dentro ya no tengo sentimientos
Ni fuerza de voluntad
Deambulando a la deriva voy de cantina en cantina
No he parado de tomar
No le echen la culpa a nadie aquí no hay ningún
Culpable fui yo el que se porto mal
Glazen Beker
In een bar zonder reden om te proosten, nam ik de
Glazen beker in mijn hand, omhuld door mijn eenzaamheid.
Gevangen in ellende, een glimlach geforceerd,
Misschien om niet te huilen.
Ik dacht aan wat ik had en aan wat ik nu niet meer heb,
En dat het nooit terugkomt.
Vastgeklampt aan herinneringen, verlangend naar oude tijden
Van zoveel geluk.
Die gelukkige momenten met zulke mooie tinten
Die achterbleven.
Ik zou ze willen terugdraaien om ze opnieuw te beleven
Voor een hele eeuw.
Met een gebroken hart vraag ik mijn lot hoeveel
Er nog over is van de weg naar het einde.
Want deze vreselijke pijn heeft mijn borst in
Tweeën gebroken, dat kan ik niet meer verdragen.
Het spook van het verleden weerspiegelt zich vandaag
In mijn glazen beker.
Het maakt me van binnen kapot, ik heb geen gevoelens
Of wilskracht meer.
Dwalend zonder richting ga ik van kroeg naar kroeg,
Ik ben niet gestopt met drinken.
Zet de schuld niet op iemand anders, hier is niemand
Schuldig, ik was degene die zich slecht gedroeg.