Ramilonga
Chove na tarde fria de Porto Alegre
Trago sozinho o verde do chimarrão
Olho o cotidiano, sei que vou embora
Nunca mais, nunca mais
Chega em ondas a música da cidade
Também eu me transformo numa canção
Ares de milonga vão e me carregam
Por aí, por aí
Ramilonga, Ramilonga
Sobrevôo os telhados da Bela Vista
Na Chácara das Pedras vou me perder
Noites no Rio Branco, tardes no Bom Fim
Nunca mais, nunca mais
O trânsito em transe intenso antecipa a noite
Riscando estrelas no bronze do temporal
Ares de milonga vão e me carregam
Por aí, por aí
Ramilonga, Ramilonga
O tango dos guarda-chuvas na Praça XV
Confere elegância ao passo da multidão
Triste lambe-lambe, aquém e além do tempo
Nunca mais, nunca mais
Do alto da torre a água do rio é limpa
Guaíba deserto, barcos que não estão
Ares de milonga vão e me carregam
Por aí, por aí
Ramilonga, Ramilonga
Ruas molhadas, ruas da flor lilás
Ruas de um anarquista noturno
Ruas do Armando, ruas do Quintana
Nunca mais, nunca mais
Do Alto da Bronze eu vou pra Cidade Baixa
Depois as estradas, praias e morros
Ares de milonga vão e me carregam
Por aí, por aí
Ramilonga, Ramilonga
Vaga visão viajo e antevejo a inveja
De quem descobrir a forma com que me fui
Ares de milonga sobre Porto Alegre
Nada mais, nada mais
Ramilonga
Het regent in de koude namiddag van Porto Alegre
Ik breng alleen het groen van de chimarrão
Kijk naar het dagelijks leven, weet dat ik ga vertrekken
Nooit meer, nooit meer
De muziek van de stad komt in golven
Ook ik verander in een lied
De lucht van milonga komt en draagt me mee
Daarheen, daarheen
Ramilonga, Ramilonga
Ik vlieg over de daken van Bela Vista
In Chácara das Pedras ga ik me verliezen
Nachten in Rio Branco, middagen in Bom Fim
Nooit meer, nooit meer
Het verkeer in een intense trance kondigt de nacht aan
Sterren krassend in het brons van de storm
De lucht van milonga komt en draagt me mee
Daarheen, daarheen
Ramilonga, Ramilonga
De tango van de paraplu's op Praça XV
Geeft elegantie aan de pas van de menigte
Treurig lambe-lambe, hier en daar in de tijd
Nooit meer, nooit meer
Vanuit de toren is het water van de rivier schoon
Guaíba woest, boten die er niet zijn
De lucht van milonga komt en draagt me mee
Daarheen, daarheen
Ramilonga, Ramilonga
Nat straten, straten van de paarse bloem
Straten van een nachtelijke anarchist
Straten van Armando, straten van Quintana
Nooit meer, nooit meer
Vanuit Alto da Bronze ga ik naar Cidade Baixa
Daarna de wegen, stranden en heuvels
De lucht van milonga komt en draagt me mee
Daarheen, daarheen
Ramilonga, Ramilonga
Vage visie reis ik en voorzie de jaloezie
Van wie ontdekt hoe ik ben weggegaan
De lucht van milonga boven Porto Alegre
Niets meer, niets meer