La Canción Más Triste Del Mundo
Hoy se cumple un mes que ya no me ves
Te fuiste, nada más
Quisiste renunciar a quererme
Y cómo dueles
Por eso esperaba con la carita empapada
Que llegaras con rosas, con mil rosas para mí
Porque ya sabes que me encantan esas cosas
Que no importa si es muy tonto, soy así
Y aún me parece mentira que se escape mi vida
Imaginando que vuelves a pasarte por aquí
Donde los viernes, cada tarde como siempre
La esperanza dice: Quieto, y quizá sí
Y dueles
Dueles
Pasaron seis meses y me dijiste adiós
Un placer coincidir en esta vida
Ahí me quedé en una mano el corazón
Y en la otra excusas que ni tú entendías
Sin aviso
Nuestro paraíso nos dejó
Y ahora tu recuerdo
Me hace sombra al corazón
Por eso esperaba con la carita empapada
Que llegaras con rosas, con mil rosas para mí
Porque ya sabes que me encantan esas cosas
Que no importa si es muy tonto, soy así
Y aún me parece mentira que se escape mi vida
Imaginando que vuelves a pasarte por aquí
Donde los viernes, cada tarde como siempre
La esperanza dice: Quieto, y quizá sí
Hoy se cumple un mes que ya no me ves
Te fuiste, nada más
Quisiste renunciar a quererme
Y cómo dueles
Het Treurigste Lied Ter Wereld
Vandaag is het een maand geleden dat je me niet meer ziet
Je bent weggegaan, dat is alles
Je wilde stoppen met van me te houden
En wat doet het pijn
Daarom wachtte ik met mijn gezicht vol tranen
Dat je zou komen met rozen, met duizend rozen voor mij
Want je weet dat ik van die dingen houd
Het maakt niet uit hoe dom het is, zo ben ik
En het lijkt me nog steeds onwerkelijk dat mijn leven wegglijdt
Terwijl ik me voorstel dat je hier weer langs komt
Waar op vrijdagen, elke middag zoals altijd
De hoop zegt: Blijf staan, en misschien wel
En wat doet het pijn
Het doet pijn
Zes maanden zijn voorbij en je zei vaarwel
Een genoegen om elkaar in dit leven te ontmoeten
Daar bleef ik met mijn hart in één hand
En in de andere excuses die je zelf niet begreep
Zonder waarschuwing
Verliet ons paradijs ons
En nu maakt je herinnering
Schaduw op mijn hart
Daarom wachtte ik met mijn gezicht vol tranen
Dat je zou komen met rozen, met duizend rozen voor mij
Want je weet dat ik van die dingen houd
Het maakt niet uit hoe dom het is, zo ben ik
En het lijkt me nog steeds onwerkelijk dat mijn leven wegglijdt
Terwijl ik me voorstel dat je hier weer langs komt
Waar op vrijdagen, elke middag zoals altijd
De hoop zegt: Blijf staan, en misschien wel
Vandaag is het een maand geleden dat je me niet meer ziet
Je bent weggegaan, dat is alles
Je wilde stoppen met van me te houden
En wat doet het pijn