El Solitario
Si tuve otro nombre antes lo borró el tiempo
Me llaman el solitario porque así voy
Por los caminos que el viento traza en la noche
Por cerros, valles y cumbres por ahí yo voy
Mi caballo tiene alas cuando lo apuro
Mi poncho es bandera altiva de liberdad
Mi corvo se muestra fiero con los extraños
La muerte por los caminos me ha de encontrar
Solitario, solitario me grita el viento
A dónde tus ligeros pasos te han de llevar
Y yo le digo al que sopla en las tormentas
Mañana cuando amanezca lo he de pensar
As veces cuando en la tardes diviso un pueblo
Me acerco porque unos tragos me quiero hechar
Y siento que bajo el poncho se van las penas
Ay diablos que hay que sufrirla para olvidar.
Solitario, solitario me grita el viento
A dónde tus ligeros pasos te han de llevar
Y yo le digo al que sopla en las tormentas
Mañana cuando amanezca lo he de pensar
De Eenzame
Als ik een andere naam had, heeft de tijd die gewist
Ze noemen me de eenzame, omdat ik zo ga
Over de paden die de wind in de nacht tekent
Over heuvels, valleien en toppen, zo ga ik verder
Mijn paard heeft vleugels als ik het aanmoedig
Mijn poncho is een trotse vlag van vrijheid
Mijn zwaard is woest tegenover vreemden
De dood zal me op de wegen vinden
Eenzaam, eenzaam roept de wind naar me
Waarheen zullen je lichte stappen je brengen?
En ik zeg tegen degene die in de stormen blaast
Morgen, als de zon opkomt, zal ik erover nadenken
Soms, als ik in de namiddag een dorp zie
Kom ik dichterbij omdat ik een paar drankjes wil nemen
En ik voel dat onder de poncho de zorgen verdwijnen
Oh duivels, je moet het lijden om te vergeten.
Eenzaam, eenzaam roept de wind naar me
Waarheen zullen je lichte stappen je brengen?
En ik zeg tegen degene die in de stormen blaast
Morgen, als de zon opkomt, zal ik erover nadenken.