9472
Ey, hoy me volví a acordar de ella, pero, ¿de qué vale?
Si se ha ido a dormir esperando a que la llame
Y yo a 9472 de allí
Tss, me estoy haciendo mayor yo, pero también mis padres
Me estoy perdiendo cosas que a sus nietos contarles
Porque estoy a 9472 de allí
He pisado a mi gente, les he hablado a gritos
Fallé yo y le eché la culpa a mi equipo
Me guardo mis mierdas pa' mí
No quiero marcharme de aquí sin encontrar mi sitio
A veces lloro a la sombra las cosas más obvias
Y escribo cuando mi ciudad se ha ido a dormir
Pa' los que saben mi historia, mi pena y mi gloria
Quizá no sea tan tarde pa' poderles decir de corazón
No lloren, no lloren, no estoy tan mal
Hoy recordé la forma en la que se me van los males
Si engancho mis penas a uno de tus lunares
Lo pienso a 9472 de allí
Ellos se creen que por ser yo
Había una razón pa' que a mí no me importase
Mis hermanos pequeños y las vidas que hacen
Si viesen que es lo único que pienso cuando estoy a 9472 de allí
A veces lloro a la sombra las cosas más obvias
Y escribo cuando mi ciudad se ha ido a dormir
Pa' los que saben mi historia, mi pena y mi gloria
Quizá no sea tan tarde pa' poderles decir de corazón
No lloren, no lloren, no estoy tan mal
No lloren, no lloren, no estoy tan mal
9472
Hé, ik moest vandaag weer aan haar denken, maar wat heeft het voor zin?
Als ze in slaap is gevallen in afwachting van zijn telefoontje, haar dan is gaan slapen
En ik woon op 9472 kilometer afstand daarvandaan
Tja, ik word ouder, maar mijn ouders ook
Ik mis daardoor dingen die ik mijn kleinkinderen had kunnen vertellen
Omdat ik 9472 van daar vandaan kom
Ik heb mijn eigen volk vertrapt, ik heb tegen hen geschreeuwd
Ik faalde en gaf mijn team de schuld
Ik houd mijn problemen voor mezelf
Ik wil hier niet weggaan zonder mijn plek gevonden te hebben
Soms huil ik in de schaduw om de meest voor de hand liggende dingen
En ik schrijf wanneer mijn stad slaapt
Voor hen die mijn verhaal kennen, mijn verdriet en mijn glorie
Misschien is het nog niet te laat om het ze vanuit je hart te vertellen
Niet huilen, niet huilen, zo erg ben ik niet
Vandaag herinnerde ik me weer hoe mijn problemen verdwijnen
Als ik mijn verdriet aan een van je sproetjes koppel
Ik denk erover na, 9472 vanaf daar
Ze denken dat omdat ik mezelf ben
Er was een reden waarom het me niet kon schelen
Mijn kleine broertjes en de levens die ze creëren
Als ze konden zien dat dat het enige is waar ik aan denk als ik 9472 kilometer van daar vandaan ben
Soms huil ik in de schaduw om de meest voor de hand liggende dingen
En ik schrijf wanneer mijn stad slaapt
Voor hen die mijn verhaal kennen, mijn verdriet en mijn glorie
Misschien is het nog niet te laat om het ze vanuit je hart te vertellen
Niet huilen, niet huilen, zo erg ben ik niet
Niet huilen, niet huilen, zo erg ben ik niet