Ik blijf geloven
Was het was naiëf van mij om te geloven,
dat hij in mij, om mij, geïnteresseerd zou zijn?
En is alles wat hij zei dan ook gelogen?
Was zijn vriendschap dan alleen maar voor de schijn?
Hoe kon ik blindelings zo'n man vertrouwen?
Daar moet je heel naïef, en heel erg stom voor zijn.
Wat ik m'n vader aandeed zal ik lang berouwen.
Eerst de vernedering dan levenslang de pijn...
Ik moet geloven dat het ook nog anders kan,
dat we allemaal gelijk zijn,
Christen, Jood, vrouw of man.
Het lijkt eenvoudig maar 'k twijfel voor het eerst,
of ooit wel eens een tijd komt dat angst niet overheerst.
Ik wil geloven in een an'dre maatschappij.
Dat de stad waar ik geboren werd,
een plaatsje heeft voor mij...
Waar samenleven veel meer is dan een woord.
Een wereld waar respect aan alle mensen toebehoort.
Ik moet geloven dat het ook nog anders kan,
dat we allemaal gelijk zijn,
Hinde, Moslim, vrouw of man.
Het lijkt eenvoudig maar 'k twijfel voor het eerst,
of ooit wel eens een tijd komt dat angst niet overheerst.
Hoe lang kan ik nog blijven hopen
dat ooit hun ogen opengaan?
Nu alles zo fout is gelopen?
Hoe moet dit verdergaan?
Ik wil geloven in een an'dre maatschappij.
Dat de stad waar ik geboren werd,
een plaatsje heeft voor mij...
Waar samenleven veel meer is dan een woord.
Een wereld waar respect aan alle mensen, mensen, mensen toebehoort.
Ik blijf geloven...
Ik wil geloven...
Ik moet geloven...
Ik blijf geloven...
Sigo creyendo
¿Fue ingenuo de mi parte creer,
que él estaría interesado en mí, en mí?
¿Y todo lo que dijo fue mentira también?
¿Su amistad era solo una fachada?
¿Cómo pude confiar ciegamente en un hombre así?
Debes ser muy ingenuo, y muy estúpido para eso.
Lo que le hice a mi padre lo lamentaré por mucho tiempo.
Primero la humillación, luego el dolor de por vida...
Debo creer que las cosas pueden ser diferentes,
que todos somos iguales,
Cristianos, Judíos, mujeres u hombres.
Parece sencillo pero dudo por primera vez,
si alguna vez llegará un momento en que el miedo no domine.
Quiero creer en una sociedad diferente.
Que la ciudad donde nací,
tenga un lugar para mí...
Donde convivir sea mucho más que una palabra.
Un mundo donde el respeto pertenezca a todas las personas.
Debo creer que las cosas pueden ser diferentes,
que todos somos iguales,
Hindúes, Musulmanes, mujeres u hombres.
Parece sencillo pero dudo por primera vez,
si alguna vez llegará un momento en que el miedo no domine.
¿Hasta cuándo puedo seguir esperando
que algún día abran los ojos?
¿Ahora que todo ha salido mal?
¿Cómo seguir adelante?
Quiero creer en una sociedad diferente.
Que la ciudad donde nací,
tenga un lugar para mí...
Donde convivir sea mucho más que una palabra.
Un mundo donde el respeto pertenezca a todas las personas, personas, personas.
Sigo creyendo...
Quiero creer...
Debo creer...
Sigo creyendo...