Suncatcher
Night is nearing its closure
The earth is yearning for the light
But the skies have frozen over
The sun of my heart cannot pierce this dark
To catch the whispers of the heavens
The black mountain pass must be sought
Where the beast of seclusion awaits
We won't endure the cold, and neither will the dawn
The bitter despair of their starving eyes
Has paved the road that I fear
In the greenest grove, their savior will never appear
Nothing I've learned holds its meaning
When the soul is cast out of its home
And the scars of my strength never deepening
The stars turn their heads from the tears I have shed
The key had always been my treasure
While the lock was the much greater prize
The forest looks straight through the lies I've kept inside
Open your eyes and feel no hate
Towards the darkness you hold, it will not be your fate
The sun may be far away from your grasp
But its flames will remain, Illusions of light never last
An oath I will make to the depths of my core
To die for those who cannot fight this war
To shatter the ice destroying our land
I'll return gold in hand, or I'll not return at all
Embrace the shadow
For its path you must follow
I close my eyes and feel such hate
Will the darkness I hold become my fate?
The sun is so far away from my grasp
Will its flames still remain, when illusions of light fade so fast?
Will the dawn show its face?
Or will its life I'll forever chase?
The darkest paths converge where the light will meet the ground
I hear no sound, and see no sign of fortune's hidden rhyme
How strange it seems that at the edge of life, I could find my way
'Cause for today, the road of frozen starlight I've begun
Zonvanger
De nacht nadert zijn einde
De aarde verlangt naar het licht
Maar de luchten zijn bevroren
De zon van mijn hart kan deze duisternis niet doorbreken
Om de fluisteringen van de hemelen te vangen
Moet de zwarte bergpas worden gezocht
Waar het beest van afzondering wacht
We zullen de kou niet doorstaan, en de dageraad ook niet
De bittere wanhoop van hun hongerige ogen
Heeft de weg geplaveid die ik vrees
In de groenste boomgaard zal hun redder nooit verschijnen
Niets wat ik heb geleerd heeft betekenis
Wanneer de ziel uit zijn huis is verdreven
En de littekens van mijn kracht nooit verdiepen
De sterren keren hun hoofden weg van de tranen die ik heb vergoten
De sleutel was altijd mijn schat
Terwijl het slot de veel grotere prijs was
Het bos kijkt recht door de leugens die ik binnenin heb bewaard
Open je ogen en voel geen haat
Tegen de duisternis die je vasthoudt, het zal niet je lot zijn
De zon mag ver weg zijn uit je bereik
Maar zijn vlammen zullen blijven, illusies van licht vervagen nooit
Een eed zal ik zweren tot de diepten van mijn wezen
Om te sterven voor degenen die deze oorlog niet kunnen vechten
Om het ijs te verbrijzelen dat ons land verwoest
Ik zal terugkeren met goud in mijn hand, of ik keer helemaal niet terug
Omarm de schaduw
Want zijn pad moet je volgen
Ik sluit mijn ogen en voel zo'n haat
Zal de duisternis die ik vasthoud mijn lot worden?
De zon is zo ver weg uit mijn bereik
Zullen zijn vlammen blijven, wanneer illusies van licht zo snel vervagen?
Zal de dageraad zijn gezicht tonen?
Of zal ik zijn leven voor altijd achtervolgen?
De donkerste paden komen samen waar het licht de grond zal raken
Ik hoor geen geluid, en zie geen teken van het verborgen rijm van het geluk
Hoe vreemd lijkt het dat ik aan de rand van het leven mijn weg kon vinden
Want voor vandaag heb ik de weg van bevroren sterrenlicht begonnen