The Garden Of Fire
Countless years have come and gone
And still we dig
Into the ocean's skin for fire
Skies collapse with ease
And still we fly
Cloaked by our united disguise
See what I see
Harness your need
Fear what I fear
As you near
Stairs of trust descend
For far too long
Into the wild's heart, its mire
Survival takes control
We lose our will
Want contorts to need
As we feel death's chill
I'll cry your name if you aim the arrow
If your wrath unveils
But I'll retreat if light shows your essence
If your ire fails
There's no escape from this cave of liars
When they all feast inside my eyes
Instead of tearing bard from dead oak
I rip flesh from bone
I could've drained the blood from our dreams
But I take my own
So if I paint the scene of a man truly lost
In a spiraling web
Will you forget that my hand only grasped
One single thread?
If you reach deep into the ground
You will find the deceiver's crown unbound
Drowning in the sea of dust and crooked thoughts
You finally learn that it was not you for whom I fought
A reflection lives inside your gentle heart
Seek its gaze and watch as you pull yourself part
We've reached the cusp of land and sea
And I feel the world pour over me
So I'll take the road to the stars
And forget why I trekked so far
Deep in the sea of my twisted ways
You finally see my words set ablaze
Burn every plea, burn through me
I could live forever
I could dream forever
In the garden of fire
I've grown so tired
But I could fight forever
And battle any weather
In the garden of fire
For now we will surrender to the fading sun
We'll wake and we will find intention and action are one
So don't despair if you can't find your mind
For tonight we drink together from the goblet of time
De Tuin Van Vuur
Ontelbare jaren zijn gekomen en gegaan
En nog steeds graven we
In de huid van de oceaan voor vuur
De luchten vallen met gemak
En nog steeds vliegen we
Verborgen door onze gezamenlijke vermomming
Zie wat ik zie
Beheers je behoefte
Vrees wat ik vrees
Als je dichterbij komt
Trappen van vertrouwen dalen
Al veel te lang
In het hart van de wildernis, zijn moeras
Overleven neemt de controle
We verliezen onze wil
Verlangen vervormt naar behoefte
Terwijl we de kilte van de dood voelen
Ik zal je naam roepen als je de pijl richt
Als je woede onthult
Maar ik zal me terugtrekken als het licht je essentie toont
Als je woede faalt
Er is geen ontsnapping uit deze grot van leugenaars
Wanneer ze allemaal binnen mijn ogen feesten
In plaats van bard van dode eik te scheuren
Scheur ik vlees van bot
Ik had het bloed uit onze dromen kunnen trekken
Maar ik neem het mijne
Dus als ik het tafereel schilder van een man die echt verloren is
In een spiralen web
Zal je vergeten dat mijn hand slechts één
Enkele draad greep?
Als je diep in de grond reikt
Zul je de kroon van de bedrieger ongebonden vinden
Verdronken in de zee van stof en kromme gedachten
Leer je eindelijk dat het niet voor jou was dat ik vocht
Een reflectie leeft in je zachte hart
Zoek zijn blik en kijk hoe je jezelf uit elkaar trekt
We hebben de grens van land en zee bereikt
En ik voel de wereld over me heen stromen
Dus neem ik de weg naar de sterren
En vergeet ik waarom ik zo ver heb gereisd
Diep in de zee van mijn kromme wegen
Zie je eindelijk mijn woorden in vlammen
Verbrand elke smeekbede, brand door mij heen
Ik zou voor altijd kunnen leven
Ik zou voor altijd kunnen dromen
In de tuin van vuur
Ben ik zo moe geworden
Maar ik zou voor altijd kunnen vechten
En tegen elk weer strijden
In de tuin van vuur
Voor nu zullen we ons overgeven aan de vervagende zon
We zullen wakker worden en ontdekken dat intentie en actie één zijn
Dus wanhoop niet als je je geest niet kunt vinden
Want vanavond drinken we samen uit de beker van de tijd