395px

Der Wind

Willem Vermandere

De Wind

'k Ben toch zo kontent als 't waait
'k zie zo geiren het golvende koren
en de jagende wolken in de lucht
aan de wind hè 'k mijn ziele verloren
hoort de wind, ie schuifelt aan 't raam
ie speelt hobo langs kamers en gangen
ie murmureert de godgansen dag
mysterieuze oeroude gezangen

Ik kom van verre van ver over zee
'k ben geboren boven de wijde oceaan
uit zon en mane uit sneeuw en ijs
ik ben kind van de woeste orkanen
maar ik scheire zo geiren over 't land
van de bergen duik ik zot naar beneden
en toch jeunik mij nog 't meest van al
bie de mensen in dorpen en steden

In vroeger tijd maald' ik het graan
'k ben zoveel van mijn wieken verloren
zoveel zeilen op stroom en rivier
'k scheidde ooit nog 't kaf van 't koren
'k jaag de giftige wolken nu weg
en moeders was waai ik droog
en de draak aan een koord in de lucht
'k blaas de meisjesrokken omhoge

'k Blaas de boze geesten uit uw hoofd
'k beuk de deur van uw zorgen wijdopen
en nu raas ik van land tot land
om de grenzen en de muren te slopen
'k ben toch zo kontent als 't waait
'k zie zo geiren het golvende koren
aan de jagende wolken in de lucht
aan de wind hè'k mijn ziele verloren

Der Wind

'Ich bin doch so zufrieden, wenn es weht
Ich sehe so gerne das wogende Korn
und die jagenden Wolken am Himmel
an den Wind, da hab' ich meine Seele verloren
Hört den Wind, er schleicht am Fenster vorbei
er spielt die Oboe durch Zimmer und Flure
er murmelt den ganzen Tag
mysteriöse uralte Gesänge

Ich komme von weit her, von jenseits des Meeres
ich bin geboren über dem weiten Ozean
aus Sonne und Mond, aus Schnee und Eis
ich bin ein Kind der wilden Orkane
aber ich schwirre so gerne über das Land
von den Bergen tauche ich verrückt hinab
und doch freue ich mich am meisten
bei den Menschen in Dörfern und Städten

In früherer Zeit mahlte ich das Korn
ich habe so viele meiner Flügel verloren
so viele Segel auf Strom und Fluss
ich trennte einst das Spreu vom Weizen
ich jage die giftigen Wolken jetzt weg
und die Wäsche der Mütter trockne ich
und den Drachen an einer Schnur in der Luft
ich blase die Mädchenröcke hoch

Ich blase die bösen Geister aus deinem Kopf
ich schlage die Tür deiner Sorgen weit auf
und jetzt sausen ich von Land zu Land
um die Grenzen und Mauern einzureißen
ich bin doch so zufrieden, wenn es weht
ich sehe so gerne das wogende Korn
an den jagenden Wolken am Himmel
an den Wind, da hab' ich meine Seele verloren

Escrita por: