MORFEO
Parece tan azaroso aquello que nos salva
Se vuelve tan valioso el beso de la calma
El peso de las almas y su abrazo ansioso
Enlazadas entre sí en el borde de la cama
Como si nada me pasara, posando
Entre miradas desgastada', pensando
Siempre un poco más de lo necesario
Recordé tu piel, mi fiel confesionario
Entre humo y otra reflexión barata
No oculto mis temore', porque solo me delatan
Asumo los errores y así no me matan
A lo sumo uso esta vida como fe de erratas
Siеnto un vacío, como vos en el atardecer
Tu figura tan lejana se quiere desvanecer
Estoy loopeado en un sueño en el que no puedo correr
Mi ser no puede gritar, nada me saca la sed
Me preguntas: ¿A dónde vas? ¿Por qué te escapas?
Es que capaz, yo solo le sumo un peso de más
Bebiendo el vaso como si en el fondo hallara paz
Pero pa' encontrarla hay que tomar otro más
Ahora, ya no culpo a las rutinas
Si algunas te aplacan y otras te salvan la vida
Cuando creí que ya me la sabía
Llegaste pa' llenarme los ojos de intriga
Quizás peque de egoísta empedernido
Porque cuento la tristeza y la felicidad la vivo
Convivo con el vacío y lo convido
Hacia el alojo de otro oído pa' no hablar solo conmigo
Bah
En algún momento tengo que salir
No puedo estar viviendo todo el día en mí
Buscando las razone' de lo que no es
O las explicaciones de lo que no fui
En esta maratón que no tiene final
La multitud que corre sin saber por qué
Buscando algún resquicio para respirar
Y transformar la sombra en una luz marfil
Hoy vuelvo a caminar
Queriendo encontrar alguna señal en el tiempo
Hoy vuelvo a soñar
O a imaginar alguna señal todo el tiempo
El hastío de amoldarnos a los hábitos
Que dictamina el juez colectivo de lo válido
Me animo a lo lento y perceptivo de mi ánimo
Aun cuando lo sensible muere en manos de lo rápido
Ya entendí por qué gusto de lo cálido
Es que pensar en vos es como acercarse al fuego
Ese que hizo cenizas del oráculo
Incinerando destinos para escribirlos de nuevo
Cataratas en el iris por un casi
Catarsis, frases que no pasan por la bilis
Es así, aunque te suene a antítesis
A veces la crisis está a un paso del oasis
El tiempo ya no suma ni resta
Solo está orquestando su obra maestra
Cada quien desarrolla su papel en esta puesta
Dudo que alguna vez la vida haya sido nuestra
No molesta, hasta genera alivio
Saber que no sé si alguna vez seré yo mismo
En esta ciudad se escuchan cantos y delirios
Llantos y jolgorios brotan de un cielo de ripio
Bah
En algún momento tengo que salir
No puedo estar viviendo todo el día en mí
Buscando las razone' de lo que no es
O las explicaciones de lo que no fui
En esta maratón que no tiene final
La multitud que corre sin saber por qué
Buscando algún resquicio para respirar
Y transformar la sombra en una luz marfil
Hoy vuelvo a caminar
Queriendo encontrar alguna señal en el tiempo
Hoy vuelvo a soñar
O a imaginar alguna señal todo el tiempo
MORFEO
Het lijkt zo toevallig wat ons redt
De kus van de rust wordt zo waardevol
Het gewicht van de zielen en hun hongerige omhelzing
Verweven met elkaar aan de rand van het bed
Alsof er niets met me aan de hand is, poseren
Tussen blikken, versleten, denkend
Altijd net iets meer dan nodig is
Ik herinnerde me je huid, mijn trouwe biechtstoel
Tussen rook en een andere goedkope reflectie
Verberg ik mijn angsten niet, want ze verraden me alleen
Ik neem de fouten op me en zo doden ze me niet
In het ergste geval gebruik ik dit leven als een erratum
Ik voel een leegte, zoals jij bij zonsondergang
Je figuur zo ver weg wil vervagen
Ik ben vastgelopen in een droom waarin ik niet kan rennen
Mijn wezen kan niet schreeuwen, niets lest mijn dorst
Je vraagt me: Waar ga je heen? Waarom ontsnap je?
Misschien voeg ik gewoon een extra gewicht toe
Drinkend uit het glas alsof ik daar vrede vind
Maar om het te vinden moet ik er nog een nemen
Nu geef ik de routines geen schuld meer
Als sommige je bedwingen en anderen je leven redden
Toen ik dacht dat ik het al wist
Kwam je om mijn ogen vol intrige te vullen
Misschien ben ik een hardnekkige egoïst
Omdat ik de verdriet tel en de blijdschap leef
Ik leef samen met de leegte en bied het aan
Aan de schuilplaats van een ander oor om niet alleen met mezelf te praten
Bah
Op een gegeven moment moet ik eruit
Ik kan niet de hele dag in mezelf leven
Zoekend naar de redenen van wat niet is
Of de verklaringen van wat ik niet was
In deze marathon zonder einde
De menigte die rent zonder te weten waarom
Zoekend naar een opening om te ademen
En de schaduw om te vormen tot een ivoorkleurig licht
Vandaag begin ik weer te lopen
Proberend een teken in de tijd te vinden
Vandaag begin ik weer te dromen
Of de hele tijd een teken te verbeelden
De verveling van ons aanpassen aan de gewoonten
Die de collectieve rechter van wat geldig is bepaalt
Ik durf het langzame en perceptieve van mijn gemoed aan
Ook al sterft het gevoel in handen van het snelle
Ik begrijp nu waarom ik van het warme hou
Want aan jou denken is als dichter bij het vuur komen
Dat de orakel tot as maakte
Bestemmingen verbrandend om ze opnieuw te schrijven
Watervallen in de iris om een bijna
Catharsis, zinnen die niet door de gal gaan
Zo is het, ook al klinkt het als een tegenstelling
Soms is de crisis een stap van de oase
De tijd telt niet meer op of af
Het orkestreert gewoon zijn meesterwerk
Iedereen speelt zijn rol in deze opvoering
Ik betwijfel of het leven ooit van ons is geweest
Het stoort niet, het geeft zelfs verlichting
Te weten dat ik niet weet of ik ooit mezelf zal zijn
In deze stad hoor je gezangen en delirium
Huilen en jolijt ontspruiten uit een grindhemel
Bah
Op een gegeven moment moet ik eruit
Ik kan niet de hele dag in mezelf leven
Zoekend naar de redenen van wat niet is
Of de verklaringen van wat ik niet was
In deze marathon zonder einde
De menigte die rent zonder te weten waarom
Zoekend naar een opening om te ademen
En de schaduw om te vormen tot een ivoorkleurig licht
Vandaag begin ik weer te lopen
Proberend een teken in de tijd te vinden
Vandaag begin ik weer te dromen
Of de hele tijd een teken te verbeelden