395px

El diablo de las tinieblas

Xerión

O diaño das tebras

Das tebras da profundidade do abismal paramio xurdín arreconchegado nos meus desexos non cumpridos
Por mor da túa razonada teima irracional de seguir no teu trono de mediocridade con mórbidos súbditos
E o meu ignorado berro sen folgos
Atravesoute coma unha pantasma
Sen te inmatures... ¡maldito!
E polas circunstancias transformeime...
E tamén o quixen, no diaño
Dos teus pasadelos
Mais arredor de min creei as máxicas árbores que sempre vexo nas oníricas paisaxes e me lembran
A daga que se crava no corazón mesmo de noite mentres o son da ramaxe mistúrase coa escuridade da nosa inmortal presencia...

El diablo de las tinieblas

De las tinieblas de la profundidad del abismal premio surgí arropado en mis deseos no cumplidos
Por tu razonada terquedad irracional de seguir en tu trono de mediocridad con súbditos mórbidos
Y mi grito ignorado sin aliento
Me atravesó como un fantasma
¡Maldito seas!
Y por las circunstancias me transformé...
Y también lo quise, en el diablo
De tus pesadillas
Pero a mi alrededor creé los mágicos árboles que siempre veo en los paisajes oníricos y me recuerdan
La daga que se clava en el corazón incluso de noche mientras el sonido de las ramas se mezcla con la oscuridad de nuestra presencia inmortal...

Escrita por: