Nocturnal Misantropia
A noite cae coa cega infamia
Dos que se cren a sí mesmos inmortais
Ruíns vermes arrastrándose no fango
Que asolaga e abafa a miña gorxa
Inútiles recordos de tempos pasados
Paraíso perdido de pálidas caras
Que co morto sorrir dos que enganan
Atenúan a miña paixón por vivir
Misantropía gravada co sangue da inocencia na lápida que enterra os soños...
O pánico do que dorme quedo
Na negra noite, gris presenza
Que con ollos fríos me vixían
Fanme gritar no silencio infinito
Na néboa nocturna de insomnio provocado
Pola inerte man de quen corta o fío
Enmarañadas vivencias do neno xa morto
Misanthropía gravada co sangue da inocencia na lápida que enterra os soños...
Misantropía Nocturna
La noche cae con la ciega infamia
De aquellos que se creen a sí mismos inmortales
Ruines gusanos arrastrándose en el fango
Que ahoga y sofoca mi garganta
Inútiles recuerdos de tiempos pasados
Paraíso perdido de pálidas caras
Que con la sonrisa muerta de los que engañan
Atenúan mi pasión por vivir
Misantropía grabada con la sangre de la inocencia en la lápida que entierra los sueños...
El pánico de quien duerme quieto
En la negra noche, gris presencia
Que con ojos fríos me vigilan
Me hacen gritar en el silencio infinito
En la niebla nocturna del insomnio provocado
Por la inerte mano de quien corta el hilo
Vivencias enredadas del niño ya muerto
Misantropía grabada con la sangre de la inocencia en la lápida que entierra los sueños...