¿De qué te quejas? (part. Literario)
¿De qué te quejas?
Del cuerpo que ves en tu espejo
De ver que tu juventud se aleja y deja arrugas en tu pellejo
Si llegar a viejo es una fortuna en esta época
Y tú procuras ocultar tus años con cirugías estéticas
Alcanzar la belleza es un logro, un sueño roto
Aunque los rostros que ves en TV sugieran inyectarte bótox
Mientras otros con cáncer tienen un sueño concreto
Que Dios les de larga vida, para ver crecer a sus nietos
Ahora Yo ¿De qué me quejó?
Pues de vivir con preocupaciones y ver como de mis pasiones me alejo
Por trabajar sin cesar como un pendejo
Que ni siquiera me tomo un tiempo para contemplar el mar desde lejos
Es más, casi no escribo temas
Mi sentido de responsabilidad me ha apartado de las cosas que me llenan
Pero cuando noto que a mi familia no le ha faltado la cena dejo de quejarme
Porque mi esfuerzo ha valido la pena
Y ¿De quien es la culpa? ¿Del sistema?
Es natural responsabilizar los demás de nuestros problemas
Aceptemos los monstruos de nuestro interior
Y en vez de gritar que caiga el sistema, diseñemos un sistema mejor
Y sí, también siento rencor por la falta de valores y las injusticias que en el barrio a diario vemos
Pero recuerda que tu mente será tu peor contendor si no la programas con la ecuación de actuar más y quejarte menos
¿Y tú? ¿De qué te quejas?
De las zapatillas viejas o del anticuado carro
Odias a mami por cocinarte lentejas
Obviando que en África se llenan comiendo del barro
No es contenido bizarro, es la realidad
Y tu ausencia de valor al tirano da impunidad
Jodida humanidad creadora de la sociedad
Donde nos revolcamos en la mierda por necesidad
Y no hay divinidad ni recompensa pa' la gente noble
Ya que tu jefe no fuese rico sin tu ser pobre
Aunque la disputa no es por el cobre
Ni por ver quién iguala la dureza de un fuerte roble
Es por entender de una vez por todas
Que la moda nos tiene como su joda del día a día
Es una lastima tu ignorancia mi bro'da
Por solo entrar a la red para consumir su porquería
Pornografía, competencia y exhibismo virtual
Dogmatismo de convivencia actual
Donde el suicidio por desinterés nos jode
Y es costumbre que el desordenado sea el que se acomode
Aunque incomode se debe decir y salir ha hacer algo
Pa' tratar de diluir este problema
Porque solo con palabras nada se puede corregir y vayas donde vayas siempre habrá un sistema
Y es que el molde ambicioso nos lleva a quejarnos
Mediante las necesidades creadas por nosotros mismos
Quejas y quejas
Waarover klaag je?
Waarover klaag je?
Over het lichaam dat je in de spiegel ziet
Over het zien dat je jeugd verdwijnt en rimpels achterlaat op je huid
Als oud worden een zegen is in deze tijd
En jij probeert je jaren te verbergen met plastische chirurgie
Schoonheid bereiken is een prestatie, een gebroken droom
Hoewel de gezichten die je op tv ziet je aanmoedigen om botox te spuiten
Terwijl anderen met kanker een concreet doel hebben
Dat God hen een lang leven geeft, om hun kleinkinderen te zien opgroeien
En ik, waarover klaag ik?
Nou, over het leven met zorgen en zien hoe ik van mijn passies wegdrijf
Door eindeloos te werken als een sukkel
Die zelfs geen tijd neemt om van een afstand naar de zee te kijken
Sterker nog, ik schrijf bijna geen nummers meer
Mijn verantwoordelijkheidsgevoel heeft me weggehouden van de dingen die me vervullen
Maar als ik zie dat mijn familie niet zonder avondeten zit, stop ik met klagen
Omdat mijn inspanning de moeite waard is geweest
En wie is de schuldige? Het systeem?
Het is natuurlijk om anderen verantwoordelijk te houden voor onze problemen
Laten we de monsters in onszelf accepteren
En in plaats van te schreeuwen dat het systeem moet vallen, laten we een beter systeem ontwerpen
En ja, ik voel ook wrok om het gebrek aan waarden en de onrechtvaardigheden die we dagelijks in de buurt zien
Maar onthoud dat je geest je ergste vijand zal zijn als je deze niet programmeert met de formule om meer te handelen en minder te klagen
En jij? Waarover klaag je?
Over je oude sneakers of de verouderde auto
Je haat je moeder omdat ze linzen voor je kookt
Vergeet daarbij niet dat ze in Afrika zich vullen met modder
Het is geen bizarre inhoud, het is de realiteit
En jouw gebrek aan moed tegenover de tiran geeft straffeloosheid
Verdoemde mensheid die de samenleving creëert
Waarin we ons in de stront wentelen uit noodzaak
En er is geen goddelijkheid of beloning voor de nobele mensen
Aangezien je baas niet rijk zou zijn zonder dat jij arm bent
Hoewel de strijd niet om het geld gaat
Of om te zien wie de hardheid van een sterke eik evenaart
Het gaat erom eindelijk te begrijpen
Dat de mode ons als haar dagelijkse grap heeft
Het is jammer om je onwetendheid, mijn broeder
Simpelweg omdat je het internet opgaat om zijn rommel te consumeren
Pornografie, competitie en virtueel exhibitionisme
Dogmatisme van de huidige samenlevingen
Waar zelfmoord door desinteresse ons pijn doet
En het is gebruikelijk dat de chaotische degene is die zich aanpast
Ook al is het ongemakkelijk, het moet gezegd worden en we moeten iets doen
Om te proberen dit probleem te verhelpen
Want alleen met woorden kan niets gecorrigeerd worden en waar je ook gaat, er zal altijd een systeem zijn
En het is dat de ambitieuze mal ons doet klagen
Door de behoeften die we zelf hebben gecreëerd
Klagen en klagen