Turn Of The Century
Realizing a form out of stone
Set hands moving
Roan shaped his heart
Through his working hands
Work to mold his passion into clay
Like the sun
In his room, his lady
She would dance and sing so completely
So be still—he now cries
I have time, oh let clay transform thee so
In the deep cold of night
Winter calls, he cries: Don't deny me!
For his lady, deep her illness
Time has caught her
And will for all reasons take her
In the still light of dawn, she dies
Helpless hands soul revealing
Like leaves we touch, we learn
We once knew the story
As winter calls he will starve
All but to see the stone be life
Now Roan, no more tears
Set to work his strength
So transformed him
Realizing a form out of stone
His work so absorbed him
Could she hear him?
Could she see him?
All aglow was his room
Dazed in this light
He would touch her
He would hold her
Laughing as they danced
Highest colors touching others
Did her eyes at the turn of the century
Tell me plainly
How we'll meet, how we'll love
Oh, let life so transform me
Like leaves we touched, we danced
We once knew the story
As autumn called and we both remembered
All those many years ago
I'm sure we know
Was the sign in the day with a touch
As I kiss your fingers
We walk hands in the sun
Memories when we're young
Love lingers so
Was it sun through the haze
That made all your looks
As warm as moonlight?
As a pearl deep in your eyes
Tears have flown away
All the same light
Did her eyes at the turn of the century
Tell me plainly
When we meet, how we'll look
As we smile time will leave me clearly
Like leaves we touch, we see
We will know the story
As autumn calls we'll both remember
All those many years ago
De Eeuwwisseling
Een vorm uit steen realiseren
Zet handen in beweging
Roan vormde zijn hart
Door zijn werkende handen
Werk om zijn passie in klei te vormen
Als de zon
In zijn kamer, zijn dame
Zij danste en zong zo volkomen
Dus wees stil—hij roept nu
Ik heb tijd, oh laat klei jou zo transformeren
In de diepe kou van de nacht
Winter roept, hij schreeuwt: Ontken me niet!
Voor zijn dame, diep haar ziekte
De tijd heeft haar gevangen
En zal om alle redenen haar nemen
In het stille licht van de dageraad, sterft ze
Hulpeloze handen onthullen de ziel
Als bladeren raken we aan, we leren
We kenden ooit het verhaal
Terwijl winter roept zal hij verhongeren
Alleen maar om de steen leven te zien
Nu Roan, geen tranen meer
Aan het werk met zijn kracht
Zo getransformeerd
Een vorm uit steen realiseren
Zijn werk nam hem zo in beslag
Kon ze hem horen?
Kon ze hem zien?
Helemaal verlicht was zijn kamer
Verdoofd in dit licht
Hij zou haar aanraken
Hij zou haar vasthouden
Lachend terwijl ze dansten
Hoogste kleuren raken anderen
Vertelden haar ogen bij de eeuwwisseling
Me duidelijk
Hoe we elkaar zullen ontmoeten, hoe we zullen houden
Oh, laat het leven me zo transformeren
Als bladeren raakten we aan, we dansten
We kenden ooit het verhaal
Terwijl de herfst riep en we ons beiden herinnerden
Al die vele jaren geleden
Ik weet zeker dat we weten
Was het teken in de dag met een aanraking
Terwijl ik je vingers kus
We lopen hand in hand in de zon
Herinneringen toen we jong waren
Liefde blijft zo hangen
Was het zonlicht door de nevel
Dat al je blikken maakte
Zo warm als het maanlicht?
Als een parel diep in je ogen
Zijn tranen zijn weggevlucht
Al hetzelfde licht
Vertelden haar ogen bij de eeuwwisseling
Me duidelijk
Wanneer we elkaar ontmoeten, hoe we eruit zullen zien
Terwijl we glimlachen zal de tijd me duidelijk achterlaten
Als bladeren raken we aan, we zien
We zullen het verhaal kennen
Terwijl de herfst roept zullen we ons beiden herinneren
Al die vele jaren geleden