Robbie
Robbie poetste instinctief zijn tanden,
voor hij de nacht in reed, stoere dingen zei en deed
hij had alleen lawaai en apekool voor handen
het was altijd al te laat als iets hem speet
en hij vond het zelf ook steeds minder leuk
maar hoe merk je zoiets als een buil op een deuk
hij ging door, schijnbaar onverstoorbaar door
maar een keer te vaak zijn broek gescheurd
aan het zadel van zijn fiets
altijd een nieuwe en nooit eens een oude
nooit eens echt ziek maar altijd verkouden
en hij werd er zo moe van
zo ongelooflijk moe van
maar hou je schouders recht
had zijn vader eens gezegd
Ach Robbie, je aarde zal nooit de dijk kunnen dichten
Alleen is alleen en alleen kun je niemand verplichten
dus neem er nog een en dan blijven we samen tot morgen
dan zien we wel weer ach kerel maak je geen zorgen
Robbie
Robbie pochte instinktiv mit seinen Zähnen,
bevor er in die Nacht fuhr, sagte und tat er coole Dinge.
Er hatte nur Lärm und Blödsinn zur Hand,
es war immer schon zu spät, wenn es ihm leid tat.
Und er fand es selbst auch immer weniger lustig,
aber wie merkt man so etwas, wie einen Buckel auf einer Delle?
Er machte weiter, scheinbar unerschütterlich weiter.
Doch einmal zu oft riss seine Hose
am Sattel seines Fahrrads.
Immer eine neue und nie eine alte,
nie wirklich krank, aber immer erkältet.
Und er wurde so müde davon,
so unglaublich müde davon.
Aber halt die Schultern gerade,
hatte sein Vater einmal gesagt.
Ach Robbie, deine Erde wird niemals den Deich schließen können.
Allein ist allein und allein kann man niemanden zwingen.
Also nimm noch einen und dann bleiben wir bis morgen zusammen,
dann sehen wir weiter, ach Kumpel, mach dir keine Sorgen.