Oh, Negra!
Quiero caminar alguna calle contigo
De aquellas que de mano me quitaste el frío
Cuando la Luna aun más alta alumbraba con brío
Y la sombra de tu cuerpo me servía de abrigo
Aquellas que en mis pies crecieron las ampollas
Maduradas por asfaltos sin ti ni demoras
Y las cicatrices que tus dulces labios devoran
Me corren en el pecho sin segundos ni horas
Aquellos ríos que sin querer arrebataban
Las ganas de marcharse porque esperaba
Tu sonrisa como hoja sobre el agua navegaba
Y yo con tanto frío y tú que me desnudabas
Mi padre en la mañana colaba café
Mi hermana de su sueño despertaba a las diez
Y tú, negra buena, dónde estás que no me ves
Ahora que tan lejos se me ha hecho el ayer
Y tengo hambre de tu abrazo
De tu mano cuando apagas la luz
De tus buenas noches, de tus pasos
De tu silencio y de tu juventud
De la chancleta que volaba el espacio
Cuando enfadaba, negra, tu virtud
Y aunque maldito no importaba el regaño
Porque sabía que allí estabas tú
¡Oh, negra! Yo siento de lejos tus emociones
Asì crezco odiando banderas, revoluciones
Y regreso a mi calle cada abril posible
Recorro las aceras de agua irreversible
Persigo la ruta que tú, negra, hiciste
Aun cuando era inmenso el peso y el dolor
Oh, Zwarte!
Ik wil een straat met jou lopen
Van die straten die me de kou uit handen namen
Toen de maan nog hoger straalde met kracht
En de schaduw van jouw lichaam me als een deken beschermde
Die straten waar blaren op mijn voeten groeiden
Gemaakt door asfalt zonder jou en zonder vertraging
En de littekens die jouw zoete lippen verslonden
Rennen door mijn borst zonder seconden of uren
Die rivieren die ongewild me meesleurden
De drang om te vertrekken omdat ik wachtte
Jouw glimlach die als een blad over het water gleed
En ik met zoveel kou terwijl jij me ontkleedde
Mijn vader zette 's ochtends koffie
Mijn zusje werd om tien uur wakker uit haar droom
En jij, goede zwarte, waar ben je dat je me niet ziet
Nu het gisteren zo ver weg lijkt
En ik heb honger naar jouw omhelzing
Naar jouw hand als je het licht uitdoet
Naar jouw goede nachten, naar jouw stappen
Naar jouw stilte en naar jouw jeugd
Naar de slipper die door de lucht vloog
Als je boos was, zwarte, jouw deugd
En hoewel het vervloekt was, deed het er niet toe
Want ik wist dat jij daar was
Oh, zwarte! Ik voel van ver jouw emoties
Zo groei ik op met een hekel aan vlaggen, revoluties
En ik keer terug naar mijn straat elke mogelijke april
Ik loop over de stoepen van onomkeerbaar water
Ik volg het pad dat jij, zwarte, hebt gemaakt
Ook al was het gewicht en de pijn immens.