Perla Negra
Noche de luna llena
La hora es la del puñal
Como ladrones de sombras
Entramos buscando que una fantasía
Se haga realidad
Esta muy cargado el ambiente
El humo no me deja ver
Entre el ruido y las risas
Se cuela el silencio de una mirada
Que quiere decir:
Si quieres jugar con fuego
Ahora tienes el chance
Vengo de calle adentro
Donde se entierran los sueños
Con luz de neón y metal
Mis manos saben lo que hacen
Mi lengua no tiene rival
Dime que quieres que te haga
Yo sé de mil calles
Y todas llevan al mismo lugar
La cama todavía caliente
¿Quién sabe cuántos habrá?
Y en menos de cinco minutos
Dejo mi aliento en un cuerpo cansado
De tanto rodar
Y sólo quedó el vacío
De un sueño que despertó
Cuando secó el rocío
Dejó en mi cuerpo un desierto
La herida llega al corazón
Las cartas sobre la mesa
Le toca hablar al billete
Cada quien tiene su puesto
Hace su papel, le sacan el jugo,
Paga y se va
La calle se abre a los pasos
Que aunque quieran no pueden parar
Van de una esquina a la otra
De pinto a miseria
De un carro a la acera
Sin mirar atrás
Y sé que no hubo flores
Ni besos de despedida
Solo una perla negra
Se deslizó por la mejilla
Y a la almohada fue a parar
Zwarte Parel
Nacht van volle maan
Het is het uur van het mes
Als schaduwrovers
Komen we binnen op zoek naar een fantasie
Die werkelijkheid wordt
De sfeer is zwaar geladen
De rook laat me niet zien
Tussen het lawaai en de lach
Sluipt de stilte van een blik
Die wil zeggen:
Als je met vuur wilt spelen
Heb je nu de kans
Ik kom van binnen de straat
Waar dromen worden begraven
Met neonlicht en metaal
Mijn handen weten wat ze doen
Mijn tong heeft geen gelijke
Zeg me wat je wilt dat ik doe
Ik ken duizend straten
En ze leiden allemaal naar dezelfde plek
Het bed nog warm
Wie weet hoeveel er zijn geweest?
En in minder dan vijf minuten
Laat ik mijn adem achter op een moe lichaam
Van het rollen
En alleen de leegte bleef over
Van een droom die ontwaakte
Toen de dauw verdween
Liet het een woestijn op mijn lichaam
De wond raakt het hart
De kaarten liggen op tafel
Het is de beurt aan het geld
Iedereen heeft zijn plek
Speelt zijn rol, ze persen het eruit,
Betaalt en gaat weg
De straat opent zich voor de stappen
Die, hoewel ze willen, niet kunnen stoppen
Ze gaan van de ene hoek naar de andere
Van kleur naar ellende
Van een auto naar de stoep
Zonder achterom te kijken
En ik weet dat er geen bloemen waren
Geen afscheidszoenen
Alleen een zwarte parel
Die over de wang gleed
En op het kussen terechtkwam