Hullu planeetta!
Aurinko silloin kai liikaakin lämmitti meitä ja merta,
kun vaimoni silikonirinnat alkoivatkin suihkuta verta.
Kaipaamaan jäävät lapset ja mies, kun lasarettivisiitti on pitkä.
Ja kun kylmenee keittiön lies', auta eivät lohdutukset mitkään silloin...
Kuka tästä kaikesta vastaa?
Kuka vie mut töihin ja syöttää pastaa?
TV:n tarjontakin on kurjaa...
Kuka pesee pyykin? Kuka maailman pelastaa?
refrain:
Suuri suu hotkaisee maan!
Me tuijotetaan,
kun tv-vastaanottimessa
vedellään vessaa.
Outo elämä,
hullu planeetta.
"Kuitenkaan ei syytä kaaokseen",
lepyttelee Lindin Arvi.
Kuuluttajaparka parkaisee, kun
kohoaa ohimostaan sarvi,
huutaa apuun kaikkivaltaa, pakoon porhaltaa.
Minne? Herraties, talonmies
epähuomiossa tuo tuonen
kun lumen mukana luo hukkaan pienen Suomen
refrain
Varjo lankeaa ylle katon:
esine lentävä, tunnistamaton
laskeutuu ja vie mukanaan
meidät, supermarketin ja yhden pienen Suomen maan.
Se kosmokseen potkaistaan!
Kuin tv:ssä konsanaan
kotitalon ikkunoissa näytelmää vaihdellaan.
Outo elämä,
hullu planeetta.
Pimeys peittää taivaan,
me tuijotetaan, kun...
Suuri suu hotkaisee maan!
Me tuijotetaan,
kun tv-vastaanottimessa
vedellään vessaa,
outo elämä:
leijuvat lakanat ja
kummia kanavia...
Hullu planeetta!
¡Planeta loco!
El sol a veces nos calentaba demasiado a nosotros y al mar,
cuando los senos de silicona de mi esposa comenzaron a sangrar.
Los niños y mi esposo quedan extrañando, cuando la visita al hospital es larga.
Y cuando la cocina se enfría, ninguna consolación ayuda en ese momento...
¿Quién es responsable de todo esto?
¿Quién me lleva al trabajo y me alimenta con pasta?
La programación de la televisión también es miserable...
¿Quién lava la ropa? ¿Quién salvará al mundo?
Estribillo:
¡Una gran boca devora la tierra!
Nosotros miramos fijamente,
cuando en el televisor
tiran agua en el inodoro.
Vida extraña,
planeta loco.
"Sin embargo, no hay motivo para el caos",
tranquiliza Arvi Lind.
El locutor pobre grita cuando
un cuerno crece en su sien,
pide ayuda a los todopoderosos, huye a toda prisa.
¿Hacia dónde? Quién sabe, el conserje
accidentalmente lleva al más allá
cuando con la nieve se pierde un pequeño Finlandia.
Estribillo
Una sombra cae sobre el techo:
un objeto volador, no identificado
desciende y nos lleva consigo
a nosotros, al supermercado y a una pequeña Finlandia.
¡Se nos patea al cosmos!
Como en la televisión
se cambian las escenas en las ventanas de la casa.
Vida extraña,
planeta loco.
La oscuridad cubre el cielo,
nosotros miramos fijamente, cuando...
¡Una gran boca devora la tierra!
Nosotros miramos fijamente,
cuando en el televisor
tiran agua en el inodoro,
vida extraña:
sábanas flotantes y
canales extraños...
¡Planeta loco!