Dolores
Querida amiga, no puedo quedarme callada
Que te conozco desde que era niña
Cuando mi abuela cocinaba y
Recordaba tus ojos verdes
Aunque ya no sabía cómo se llamaba
Con la mano en la biblia te lo digo yo
Tú eres más libre que todos los hombres insufribles y arrogantes
Capaces de sepultar tu alegría
Diciendo que tu poesía
No estaba a la altura y que no lo valías
Mal querida y sufridora
Aprendiste que el amor
Era el que esperaba en casa
El que no preguntaba, el que ofrecía devoción
A cambio de puñaladas
El que moría y mataba de amor
¿Cómo ibas a decir que tú no eras esa?
Que no había en el mundo moneda
Ni falsa ni verdadera
Que pudiera pagar lo que dabas
Que quitara toda tu tristeza
Tú que tenías la voz de las mujeres perdidas
Y a la vez la voz de tu España querida
Cortando el viento a tu paso
Fuiste siempre incomprendida
Como si esa pena, esa pena
Fuese la única forma posible
De amar
Lieve vriendin
Lieve vriendin, ik kan niet stil blijven
Want ik ken je sinds ik een kind was
Toen mijn oma aan het koken was en
Ik je groene ogen herinnerde
Ook al wist ik niet meer hoe je heette
Met de hand op de bijbel zeg ik het je
Jij bent vrijer dan al die onuitstaanbare en arrogante mannen
Die in staat zijn om jouw vreugde te begraven
Ze zeggen dat jouw poëzie
Niet goed genoeg was en dat je het niet waard was
Slecht geliefde en lijdende
Je leerde dat de liefde
Degene was die thuis op je wachtte
Die niet vroeg, die devotie bood
In ruil voor messteken
Degene die stierf en doodde van de liefde
Hoe kon je zeggen dat jij dat niet was?
Dat er in de wereld geen munt was
Geen valse of echte
Die kon betalen voor wat je gaf
Die al jouw verdriet kon wegnemen
Jij die de stem had van verloren vrouwen
En tegelijk de stem van jouw geliefde Spanje
Die de wind doorkliefde met jouw pas
Je was altijd onbegrepen
Alsof die pijn, die pijn
De enige mogelijke manier was
Om te houden van