't Broekie van Jantje
Er was eens 'n haveloos ventje
Die vroeg an z'n moeder 'n broek
Maar moeder verdiende geen centje
En vader was wekenlang zoek
Ach, moedertje, geef me geen standje
Er zit in m'n broekie 'n scheur
De jongens op school roepen Jantje
Jouw billen die zien we d'r deur
De moeder werd ziek van de zorgen
Lag stil en bedrukt in een hoek
Geen mens die haar centen wou borgen
En Jantje vroeg toch om z'n broek
Toen heeft ze haar rok uitgetrokken
De enigste die ze bezat
En ze maakte van stukken en brokken
Een broek voor haar enigste schat
Nou konden ze Jantje niet plagen
Nou waren zijn billen niet bloot
Maar voor hij zijn broekie kon dragen
Ging moeder van narigheid dood
Ze stierf van 't sjouwen en slaven
Vervloekt en verwenst door haar man
Toen Jantje haar mee ging begraven
Toen had ie zijn broekie pas an
'El pantalón de Jantje'
Hubo una vez un chico desaliñado
Que le pidió a su madre un pantalón
Pero su madre no ganaba ni un centavo
Y su padre estuvo desaparecido por semanas
Ay, mamita, no me regañes
Mi pantalón tiene un agujero
Los chicos en la escuela llaman a Jantje
Tus nalgas se ven a través
La madre se enfermó de preocupaciones
Yacía quieta y abatida en un rincón
Nadie quería prestarle dinero
Y Jantje seguía pidiendo su pantalón
Entonces se quitó la falda
La única prenda que poseía
Y con pedazos y retazos
Hizo un pantalón para su único tesoro
Ahora no podían molestar a Jantje
Ahora sus nalgas no estaban al aire
Pero antes de que pudiera usar su pantalón
Su madre murió de tristeza
Murió de tanto trabajar y esclavizarse
Maldita y maldecida por su esposo
Cuando Jantje la acompañó a enterrarla
Fue entonces que se puso su pantalón