Aseed
Sow a seed of despair
Emotions are designed for long time, even now
inochi mo nai kuse ni kowashite kyouki ga sajin wo matotta
tsumikasanatta zetsubou wo uragaeshite susutta to sureba
boku wa sei wo teigi dekiru no ka?
kuroi gareki wa tsukikage ni
ugate sekaisen tenkuu egaki
mukuwarenu omoi no nakigara wo dakishimeru
itan no hate yume no tane
ubugoe wo matteiru
mitasarezu akari wo ubaiau ikusa yo
kurogane wa mai tsuzukeru
meguru myakudou ga kieru made
karakuri no keiraku warau tsuki
(It’s feeling calm)
eiga to suitai wo moteasobu inochi mawaru rasen no naka de
douse kuchiochiru unmei da to saku to iu hassou mo nai hana wo
irodoru tame ni boku wa iku hakanasa wo hikizutte
tsuranuke houkou hibana chiru
namida to chi ga majitta shoukon kirisaite
mamoritakatta yakusoku ga
boku wo tsukiugokasu
shimitsuita shi no kaori ni yoi tsuzuketeru
kaeru basho nanka doko ni mo nai
tatakai tsuzukerun da kono mama
One day I woke up in the wilderness
Who am I? Who am i? I don’t know!!
I just run and run and run
break out such a desperate days, ready go!!
fukashi na mirai tashika ni kessuru shouhai nante aru no ka?
eiyuu ka hakudatsusha ka wakaranai
yami harasu tame tobasu kibou no dangan wo
gokusaishoku no seigi ga utau
“horobi ga sadame” to nageku
touta sare yuku iro wo tsukande
“ikite hoshii” to boku wa sakende…
sora uchinuke saigo made
aojiroi honoo yadoru sonzai igi wa koko ni
itan no hate yume no tane
ubugoe wo matteiru
mitasarezu akari wo ubaiau ikusa yo
kurogane wa mai tsuzukeru
kono mi ga kuzureru sono toki made
Zaai een Zaadje
Zaai een zaadje van wanhoop
Emoties zijn gemaakt voor de lange termijn, zelfs nu
terwijl ik geen leven heb, breek ik, de waanzin heeft de foto gevangen
Als ik de opgestapelde wanhoop omdraai en verder ga
kan ik dan het leven definiëren?
het zwarte puin onder het maanlicht
ik teken de wereld in de lucht
omarm de restanten van onvervulde gevoelens
aan de rand van de pijn, het zaad van dromen
wachtend op een eerste schreeuw
in de strijd om het onvolledige licht
blijft het zwarte staal dansen
totdat de cyclische puls verdwijnt
de mechanische ketens lachen naar de maan
(Het voelt kalm)
levens spelen met film en verval in de spiraal van het leven
want als het een onvermijdelijk lot is dat afbrokkelt, is er geen idee van een bloeiend bloem
om te kleuren, trek ik de vergankelijkheid naar me toe
doorboor de richting, vonken spatten
tranen en bloed vermengen, snijd de geest door
de belofte die ik wilde beschermen
duwt me voort
ik blijf hangen in de geur van de dood
er is geen plek om naar terug te keren
ik blijf vechten zoals dit
Op een dag werd ik wakker in de wildernis
Wie ben ik? Wie ben ik? Ik weet het niet!!
Ik ren gewoon en ren en ren
breek uit zo'n wanhopige dagen, klaar om te gaan!!
Is er echt een zekere ondergang in de onzekere toekomst?
ben ik een held of een ontsnapping, ik weet het niet
ik schiet de hoopkogels af om de duisternis te verjagen
de kleurrijke gerechtigheid zingt
"de ondergang is vastgelegd" zucht ik
ik pak de kleuren die vervagen
"ik wil dat je leeft" schreeuw ik...
door de lucht tot het einde
de blauwachtige vlam die hier bestaat
aan de rand van de pijn, het zaad van dromen
wachtend op een eerste schreeuw
in de strijd om het onvolledige licht
blijft het zwarte staal dansen
totdat mijn lichaam instort.