Calamity
Nostalgia
What a funny feeling
I feel depleted
From feelings I've been revealin'
It’s do or die, I'm not goin' willing
But when it’s time wrap in white linen
I rap this, I say it for my sanity
Whatever the calamity I did this for myself
Fuck all of your fantasies
You’re a snake, fell of the ladder
I prefer speakin' in analogies
I had enough of all this wet
And I can’t trust that you're my family
I don't know what's next
The brain dead, that I never miss
My brain lives with the cannabis
Can I resist the dark abyss?
Leave a mark on this with no start, just exist
My mind's in a prison shape
And in time like a prison state
There’s no right that I feel of left
There’s no light if my view's at stake
And which life should I choose to take
What's left? Is it room or space?
They are rumors we have to face
I prefer sooner than after late
I seen actors after BAFTA's be more straight
I mean down the barrel
I hear 'em singing, it's the same carol
They're tryna sprint in a long run, Mo Farah
They're tryna fix when it's long gone, don't bother
There’s no other, that troughts shudders
Through most lovers
I wanna bed you, but still sleep is death cousin
So two weeks is now four dozen
Years that pass by, can't press no rewind
Just watch my life by and lock the right ties
Nobody, nobody is listenin' to me
Nobody, nobody is listenin'
Nobody, nobody is listenin' to me
Nobody, nobody is listenin' to me
Calamiteit
Nostalgie
Wat een vreemde gewaarwording
Ik voel me uitgeput
Van gevoelens die ik heb onthuld
Het is doen of sterven, ik doe niet vrijwillig
Maar als het tijd is, gewikkeld in witte linnen
Ik rap dit, ik zeg het voor mijn gezondheid
Wat de calamiteit ook is, ik deed dit voor mezelf
Fuck al jullie fantasieën
Je bent een slang, viel van de ladder
Ik praat liever in analogieën
Ik heb genoeg van al deze drab
En ik kan niet vertrouwen dat jij mijn familie bent
Ik weet niet wat er komt
De hersendoden die ik nooit mis
Mijn geest leeft met de cannabis
Kan ik de donkere afgrond weerstaan?
Laat een merk achter zonder begin, gewoon bestaan
Mijn hoofd is in een gevangenisvorm
En door de tijd als een gevangenisstaat
Er is geen rechtsgevoel dat ik van links ervaar
Er is geen licht als mijn zicht op het spel staat
En welke leven moet ik kiezen?
Wat is er over? Is het ruimte of plek?
Het zijn geruchten die we onder ogen moeten zien
Ik verkies liever eerder dan later
Ik heb acteurs gezien na de BAFTA's die rechter leken
Ik bedoel recht in de loop
Ik hoor ze zingen, het is hetzelfde gezang
Ze proberen te sprinten in een lange race, Mo Farah
Ze proberen het te fixen als het al lang weg is, doe maar niet
Er is geen ander, die gedachten doen bibberen
Bij de meeste geliefden
Ik wil je weer in bed, maar slapen is de dood, neef
Dus twee weken zijn nu vier dozijn
Jaren die voorbijgaan, kan geen rewind indrukken
Kijk gewoon naar mijn leven en sluit de juiste banden
Niemand, niemand luistert naar mij
Niemand, niemand luistert
Niemand, niemand luistert naar mij
Niemand, niemand luistert naar mij