Disparada
Prepare o seu coração, pras coisas que eu vou contar
Eu venho lá do sertão, eu venho lá do sertão
Eu venho lá do sertão e posso não lhe agradar
Aprendi a dizer não, ver a morte sem chorar
E a morte, o destino, tudo, a morte o destino, tudo
Estava fora de lugar, eu vivo pra consertar
Na boiada já fui boi, mas um dia me montei
Não por um motivo meu, ou de quem comigo houvesse
Que qualquer querer tivesse, porém por necessidade
Do dono de uma boiada cujo vaqueiro morreu
Boiadeiro muito tempo, laço firme e braço forte
Muito gado, muita gente, pela vida segurei
Seguia como num sonho, e boiadeiro era um rei
Mas o mundo foi rodando nas patas do meu cavalo
E nos sonhos que fui sonhando, as visões se clareando
As visões se clareando, até que um dia acordei
Então não pude seguir, valente em lugar tenente
O dono de gado e gente, porque gado a gente marca
Tange, ferra, engorda e mata, mas com gente é diferente
Se você não concordar, não posso me desculpar
Não canto pra enganar
Vou deixar você de lado, vou pegar minha viola, cantar noutro lugar
Na boiada já fui boi, boiadeiro já fui rei
Não por um motivo meu, ou de quem comigo houvesse
Que qualquer querer tivesse, por qualquer coisa de seu
Por qualquer coisa de seu, querer mais longe que eu
Disparada
Bereid je voor, je hart, voor wat ik ga vertellen
Ik kom uit de achterlanden, ik kom uit de achterlanden
Ik kom uit de achterlanden en ik kan je misschien niet bevallen
Ik leerde nee te zeggen, de dood te zien zonder te huilen
En de dood, het lot, alles, de dood het lot, alles
Ik voelde me niet op mijn plek, ik leef om het te herstellen
Bij de kudde was ik een koe, maar op een dag klom ik op
Niet om een reden van mij, of van iemand die bij me was
Die iets wilde, maar uit noodzaak
Van de eigenaar van een kudde wiens cowboy stierf
Cowboy voor lange tijd, stevige lasso en sterke armen
Veel vee, veel mensen, door het leven hield ik vol
Ik ging verder als in een droom, en cowboy was een koning
Maar de wereld draaide op de hoeven van mijn paard
En in de dromen die ik droomde, werden de visioenen helder
De visioenen helder, tot ik op een dag wakker werd
Dus kon ik niet verder, dapper in plaats van luitenant
De eigenaar van vee en mensen, want vee markeer je
Je drijft, merkte, voedt en doodt, maar met mensen is het anders
Als je het er niet mee eens bent, kan ik me niet verontschuldigen
Ik zing niet om te bedriegen
Ik laat je achter, ik pak mijn gitaar, zing ergens anders
Bij de kudde was ik een koe, cowboy was ik een koning
Niet om een reden van mij, of van iemand die bij me was
Die iets wilde, om wat dan ook van jou
Om wat dan ook van jou, verlangen verder dan ik.
Escrita por: Geraldo Vandre, Theo