Canção III (Por Maria Bethânia)
A minha casa é guardiã do meu corpo
E protetora de todas minhas ardências
E transmuta em palavras, paixão e veemência
E minha boca se faz fonte de prata
Ainda que eu grite à casa que só existo
Para sorver a água da tua boca
A minha casa, Dionísio, te lamenta
E manda que eu te pergunte assim de frente
À uma mulher que canta ensolarada
E que sonora múltipla argonauta
Por que recusas amor e permanência?
Lied III (Voor Maria Bethânia)
Mijn huis is de bewaker van mijn lichaam
En beschermt al mijn verlangens
En verandert in woorden, passie en vurigheid
En mijn mond wordt een bron van zilver
Ook al roep ik naar het huis dat ik alleen besta
Om het water uit jouw mond te drinken
Mijn huis, Dionysos, treurt om jou
En vraagt me je zo recht in de ogen te vragen
Aan een vrouw die stralend zingt
En die als een klankrijke argonaut
Waarom weiger je liefde en blijvende verbinding?
Escrita por: Hilda Hilst / Zeca Baleiro