Beklagenswaardig Bestaan
Hoe hatelijk toch is de verspilling van het vlees
Verderfelijke mensheid immer falend
Prijs daarom de woekerende gezwellen
Lof alom voor de plagen die de mens teisteren
Hoe zoet te weten dat het grote sterven naakt
Dat het verval onstuitbaar voort maakt
Ik zie de lichamen stuiptrekkend kruipen
Door hun eigen vuil voortbewegend
Kermend van pijn en ellende
Straten als een massagraf
Waar de mens ligt te sterven
De kankers straffen de mens voor zijn zwakte
Een misselijke lucht van verrotting ligt als een mistdeken over het ganse land
Ledematen rotten aan de nog levende lichamen die langzaam verdrinken in een moeras van zwarte etter
Holle ogen staren naar de hemel
Tot de nazarener smekend
Kom! Sterf met ons!
Uw hemelse goud is slechts roest en uw engelen zijn reeds gevallen
Sterf met ons en laat de herinnering aan de mens vervagen als een kwade droom
Existencia Lamentable
Qué despreciable es el derroche de la carne
Humanidad corrupta siempre fallando
Alabemos a los tumores que crecen sin control
Alabanza por las plagas que atormentan al ser humano
Qué dulce es saber que la gran muerte se acerca
Que la decadencia avanza imparable
Veo los cuerpos retorciéndose
Arrastrándose por su propia suciedad
Gimiendo de dolor y miseria
Calles como una fosa común
Donde el ser humano yace muriendo
Los cánceres castigan al ser humano por su debilidad
Un olor nauseabundo de putrefacción cubre la tierra entera como un manto de niebla
Los miembros se pudren en los cuerpos aún vivos que lentamente se ahogan en un pantano de pus negra
Ojos vacíos miran al cielo
Implorando al nazareno
¡Ven! ¡Muere con nosotros!
Tu oro celestial es solo óxido y tus ángeles ya han caído
Muere con nosotros y deja que el recuerdo del ser humano se desvanezca como una pesadilla maligna