395px

Du kannst nicht ohne die anderen

Zjef Vanuytsel

Je kunt niet zonder de anderen

als je soms denkt aan de pijn en het leed
die jou vrienden jou deden
die gisteren nog zegden alles voor je te doen
of je denkt aan de woorden van haat die je nog dient te vergeten
dan heb je geen zin
verder te doen
en dan krijg je de lust om terug in je schelp te kruipen
om alleen te gaan leven en je voeten te vegen aan de rest
en dan zweer je voortaan voor niemand je wil nog te buigen
je maakt je eigen wereld
je eigen nest

maar denk niet ik ga mijn eigen gang
denk niet ik ga het veranderen
want alleen ben je te klein en te bang
je kunt niet zonder de anderen

maar als j?op straat even rondloopt
en je kijkt naar al die koude gezichten
waarop je ziet wat de een voor de ander overheeft
of je luistert naar de wereld met haar moord en oorlogsberichten
dan vraag je je af
waarom je nu leeft
en dan krijg je de lust om je eigen eiland te kopen
weg van de mensen en weg van hun hartloos gedoe
om naar eigen maat je eigen pad op te lopen
weg van je vrienden
want je bent het moe

maar denk niet ik ga mijn eigen gang
denk niet ik ga het veranderen
want alleen ben je te klein en te bang
je kunt niet zonder de anderen

maar dan zie je misschien toevallig
een paar fijne dingen
twee mensen die elkaar zomaar een pleziertje doen
of twee andere die gewoon proberen elkaar te beminnen
en dan krijg je weer zin
verder te doen
en dan krijg je de lust om terug uit je hokje te kruipen
omdat j?alleen geen haat maar ook geen vriendschap verkrijgt
en dan zweer je voortaan voor iedereen je wil te gaan buigen
om de mensen te geven
wat je van hen niet krijgt

maar denk niet ik ga mijn eigen gang
denk nooit ik ga het veranderen
want alleen ben je te klein en te bang
je kunt niet zonder de anderen

Du kannst nicht ohne die anderen

Wenn du manchmal an den Schmerz und das Leid denkst,
das dir deine Freunde zugefügt haben,
die gestern noch sagten, sie würden alles für dich tun,
oder du denkst an die Worte des Hasses, die du noch vergessen musst,
dann hast du keine Lust,
weiterzumachen,
und dann verspürst du den Drang, wieder in deinen Schneckenhaus zu kriechen,
allein zu leben und deine Füße an den Rest abzuwischen.
Und dann schwörst du, dass du dich für niemanden mehr bücken willst,
du erschaffst deine eigene Welt,
dein eigenes Nest.

Aber denk nicht, ich gehe meinen eigenen Weg,
denk nicht, ich werde es ändern,
denn allein bist du zu klein und zu ängstlich,
du kannst nicht ohne die anderen.

Aber wenn du mal auf der Straße umherläufst
und all die kalten Gesichter anschaust,
wo du siehst, was der eine für den anderen opfert,
oder du hörst die Welt mit ihren Mord- und Kriegsnachrichten,
dann fragst du dich,
warum du jetzt lebst,
und dann verspürst du den Drang, deine eigene Insel zu kaufen,
weg von den Menschen und ihrem herzlosen Treiben,
um nach deinem eigenen Maß deinen eigenen Weg zu gehen,
weg von deinen Freunden,
weil du es leid bist.

Aber denk nicht, ich gehe meinen eigenen Weg,
denk nicht, ich werde es ändern,
denn allein bist du zu klein und zu ängstlich,
du kannst nicht ohne die anderen.

Aber dann siehst du vielleicht zufällig
ein paar schöne Dinge,
zwei Menschen, die sich einfach eine Freude machen,
oder zwei andere, die versuchen, sich zu lieben,
und dann bekommst du wieder Lust,
weiterzumachen,
und dann verspürst du den Drang, wieder aus deinem Käfig zu kriechen,
weil du allein keinen Hass, aber auch keine Freundschaft bekommst,
und dann schwörst du, dass du dich für alle bücken willst,
um den Menschen zu geben,
was du von ihnen nicht bekommst.

Aber denk nicht, ich gehe meinen eigenen Weg,
denk niemals, ich werde es ändern,
denn allein bist du zu klein und zu ängstlich,
du kannst nicht ohne die anderen.