Вечная Далеч
Цемнаю ноччу на небе, як хвалi,
Чорныя хмары у жаху скакалi,
Удалеч разносiлi па-над зямлей
Крык чалавечы, жудасны вой.
Людзi-ваўкi засталiся без жраца,
Твары iх шэрыя, быццам са знiча,
Вока ваўка пазiрае на знiч,
З душ развiтальны ўздымаецца клiч:
[Прыпеў:]
Наш жрэц, ты з намi заўседы.
Твой сын намi будзе валодаць.
Твой дух пiльна сочыць за намi.
Наш жрэц, мы будзем ваўкамi.
Знiч у свой вагонь загарне твае цела,
Плоццю з крывей насыцiць зямлю,
Знiчка твая з небасхiлу зляцела,
Чуеш, багi клiчуць душу тваю.
[Прыпеў]
Душы памерлых iмкнуцца ў неба
I ўзмацнiць свае недры жыццем,
Чорна-чырвоная агнiстая глеба
Добра палiта крывавым дажджом.
Вечная далеч сустрэне цябе,
Агонь правядзе ў свет забыцця,
Песня маланкi грымне ў сне,
Хорс забярэ агенчык жыцця.
Eterna Lejanía
En la eterna lejanía de la noche, el viento susurra su canción,
Las estrellas brillan en el cielo oscuro,
El frío viento sopla a través de la oscuridad.
El fuego arde en la distancia, iluminando el camino.
En la oscura noche de invierno, el lobo aúlla en la distancia,
La luna llena brilla sobre la tierra fría,
El lobo solitario busca su manada,
Y yo sigo caminando hacia la eterna lejanía.
[Coro:]
Sigo buscando, sin descanso, el calor que perdí.
Sigo buscando, en la oscuridad de la noche.
Sigo buscando, en la fría soledad de la noche,
Sigo buscando, sin encontrar lo que anhelo.
En la oscuridad de la noche, las sombras se alargan,
Y el viento susurra su canción en mis oídos,
La eterna lejanía me llama,
Y mi corazón anhela lo que no puede tener.
En la eterna lejanía, el tiempo se desvanece,
Los recuerdos se desvanecen en la distancia,
El pasado se desvanece en la oscuridad,
Y el futuro se desvanece en la eterna lejanía.