Vull
Vull que les canes que pentine parlen
Quantes històries guarda este cabet
Guarda secrets, crida el xiquet
Quan sent que, per fi, puc trobar-me
Que el veu prop de mi, vull trobar-te
Vull donar-te el que vols
Ansietat, frustracions, desterrar-les
Vull que m'entres endins, sense por
Sense por, sense atendre a raons
Fins que agafen les notes colors
Sense ordre, insurrectes
La sintesi perfecta, cançons
Cançons I cançons, amb lletres reals
Honestes, sinceres, egòlatres, rares
Donant via lliure al instint animal
Mirant com ens brillen les cares
I que brolle la ràbia d'un crit ancestral
I que fem de la por una dansa tribal
I que perguen I paguen amb sang esta fam
Que no tot en la vida és faena, que morir és no viure lluitant
Vull deixar de alienar-me amb la merda, omplir-me de ràbia I desig
Vull sentir-me d'on soc D'una terra, que m'importa prou més que un pais
Vull guanyar-los ja, ara I per sempre I que mama no plore, no s'ho mereix
El concepte és molt fàcil: Si ha de plorar algú que ploren ells!!
Imprimir caràcter I ritme, pessa més el cul que la moral
El orgull que pica, que ofega, moltes vergonyes per amagar
Vull que arribe algo, el que siga, però sé que si no em moc mal
Senc que igual això mai arriba, I hi ha algo m'espitja a abandonar
Vull gaudir de tot, sense mida, sense resistències ni frens
Se que eixa baralla és la vida, sempre que tingues un plat calent
Vull la veritat, la certessa, el sentit, que la gent es crega que pot!!!
Perdre la por, matar la culpa, amic, no demanem res, ho volem tot!!!
Sí, quiero que suene sincero, cortarle los hilos al titiritero ya!!
Quiero al poema sin amos, que crezca en las manos de algún alfarero
Sí, caigan las frutas del cesto, muera el traidor que dispara a los nuestros
Suene en la calle el clamor, sienta el tirano angustia y dolor
Qui serà el valent que li ho conte als nostres fills?
Quants podran mirar-se algun dia al espill?
Qui pot assumir-ho que no és tan senzill, però
Hem de seguir, hem de seguir
Vull
Vull dat de honden die zich kammen praten
Hoeveel verhalen deze kop bewaart
Bewaart geheimen, roept het kind
Wanneer hij voelt dat ik me eindelijk kan vinden
Dat hij me dichtbij hoort, wil ik je vinden
Ik wil je geven wat je wilt
Angst, frustraties, ze verbannen
Ik wil dat je diep in me komt, zonder angst
Zonder angst, zonder naar redenen te luisteren
Tot de noten kleuren
Zonder orde, opstandigen
De perfecte synthese, liedjes
Liedjes en liedjes, met echte teksten
Eerlijk, oprecht, egocentrisch, vreemd
Vrij spel voor het dierlijke instinct
Kijkend hoe onze gezichten stralen
En laat de woede van een oeroude schreeuw opborrelen
En laten we van de angst een tribale dans maken
En dat ze verliezen en met bloed deze honger betalen
Dat niet alles in het leven werk is, dat sterven niet leven is zonder te vechten
Ik wil stoppen met me te vervreemden met de troep, me vullen met woede en verlangen
Ik wil me voelen waar ik vandaan kom, uit een land dat me veel meer interesseert dan een staat
Ik wil ze nu al winnen, nu en voor altijd en dat mama niet huilt, ze verdient het niet
Het concept is heel eenvoudig: als iemand moet huilen, laat het dan hen zijn!!
Karakter en ritme afdrukken, het gewicht van de kont is zwaarder dan de moraal
De trots die steekt, die verstikt, veel schaamte om te verbergen
Ik wil dat er iets komt, wat het ook is, maar ik weet dat als ik me niet beweeg, het slecht gaat
Ik voel dat dit misschien nooit komt, en er is iets dat me duwt om op te geven
Ik wil van alles genieten, zonder maat, zonder weerstand of remmen
Ik weet dat die strijd het leven is, zolang je maar een warm bord hebt
Ik wil de waarheid, de zekerheid, de zin, dat mensen geloven dat ze kunnen!!!
De angst verliezen, de schuld doden, vriend, we vragen niets, we willen alles!!!
Ja, ik wil dat het oprecht klinkt, snijd de touwtjes van de poppenspeler nu!!
Ik wil het gedicht zonder meesters, dat het groeit in de handen van een pottenbakker
Ja, laat de vruchten uit de mand vallen, laat de verrader die op onze mensen schiet sterven
Laat de roep op straat klinken, laat de tiran angst en pijn voelen
Wie zal de dappere zijn die het aan onze kinderen vertelt?
Hoeveel zullen zich ooit in de spiegel kunnen aankijken?
Wie kan het aan dat het niet zo eenvoudig is, maar
We moeten doorgaan, we moeten doorgaan.