Ven, Pasa
Ven, pasa que yo invito no te quedes fuera
Te explico mis delitos los gritos de mi nevera
Solo quiere que la llene y no hay manera
Llegó la era, yo con piso en las afueras rodeao de fieras
Pasa que verás mi bar, mi casa, hasta mi establo
La tabla rasa con la que me pego, aquí el diablo
Hablo con él a menudo, siempre se desfasa
Le ordeno que se marche y pasa me quiere abrasar
Entablo clubes de la lucha al lado de una barra
Que desgarra cada clavo que quiero agarrar
Por aquí mi jugador que despilfarra mis ahorros
Aquí corros de mis duelos que piden socorro
Adivina en esta esquina yace guitarra sin cuerdas
Pegada a mi pizarra sin tizas junto a unas cerdas
Que son acompañantes con más interés que hacienda
Que pego a mi ego de la trastienda
Y anda por atrás perdido, lo ato con correas
Que ¿si no? Le da la mano a mi rabia y monta peleas
Quiere desmontarme, pulirme, que me hagan daño
Le da rienda suelta al néctar del autoengaño
Yo invito a la próxima ronda, va no te cortes
Aquí el experto en la compra de amigos, es muy cortés
Sabe todo: De deportes, de salidas
De consortes, de subidas, de bajadas, de caídas
De pérdidas de memoria y no sabe pasar un mocho
Aquí dos chicas me esperan desde el 98
Te presento a pinocho, ten cuidao que manipula
Sueña con no ser de corcho, ser tocho como una mula
Trasnocho con ese borracho que ves ahí tirado
Encima de su vomitado, ha perdido cualquier oremus
Llora lágrimas de cal que le queman la cara
Chilla en pesadillas, ruega que vuelva su diosa venus
Ven pasa que yo invito, no te quedes fuera
Te explico mis delitos, las venas y la tijera
Mi pena elevada al infinito se auto conmisera
Ese es fiel a la mentira y tapa con visera
Su mísera existencia entera
Tras un largo etcétera
Odia el sol de primavera, quiere que muera
Vive sumiso
Su alma soltera sola, llora una barrera
Que esconde un miedo atroz al compromiso
Presa del pánico, del sofá, del susto
Tiene genes de jimmy hoffa, es corrupto
Se mofa de los débiles, se cree un maestro
Alberga más odio que pesci en ‘uno de los nuestros’
Quiere arrancarte la piel a tiras, me impide respirar
Se pone hasta arriba de drogas para sus giras
Viene pegado a mi espalda, dice que me guarda
Mas no tarda en perdonarte la vida cuando le miras
Le despido, dice que no soy su jefe
Que viene conmigo desde los trece
Que si él no me protege ¿quién me libra de los tigres?
Yo le digo que se aleje, que desequilibra al hombre en mí que es libre y
Míralo por ahí colgado en esa jaula
Casi ha perdido el habla, solo ruega que le abra
Y lo libere
(No) no encuentro las llaves, ¿quién sabe?, me dice que me excave
Que es la clave pero el dj de mi rave
Sube la caña a tope, me tiene confuso
Allí mi montaña de traumas con los que me excuso
Van acumulando polvo en esa alcoba
Pero el mayordomo es vago y nunca pilla la escoba
Me roba las luces, te invito a conocer a casanova
Va de loba en loba, adula, seduciendo es un mago
Roza tu pelo caoba, no puede follar sin tragos
Vuelve sollozando un lago cuando lo joroba
Ven pasa que yo invito, no te quedes fuera
Te explico mis delitos, lo necesito de veras
Escrito desde mis vísceras, morgue de mi alma máter
Razón intrínseca de mis defectos de carácter
¿Cuántas veces por encima?
Vigila bien lo que cantas
Que debajo de una rima
Pueden esconderse trampas
O la falta de autoestima
Te aparece en una esquina
E ilumina un miedo que va en volandas
Un mar de fantasmas me retienen
Yo con la manos atadas
Viendo a mi papá durmiendo
Cientos de patadas
Dadas, recibidas y con una sed ninfómana
Un suicida con la mente de un psicópata
Sin alas, con mil caras y sin luz en la salida
Llevo una vida sin ver la huida, mira
Sueño que mi corazón despierta
Pero vivo en este infierno hasta que alguien abra esa puerta
Kom, kom binnen
Kom, kom binnen, ik nodig je uit, blijf niet buiten
Ik leg je mijn misdaden uit, de kreunen uit mijn koelkast
Hij wil alleen maar gevuld worden, maar dat lukt niet
De tijd is gekomen, ik woon met een huis aan de rand, omringd door beesten
Kom binnen, dan zie je mijn bar, mijn huis, zelfs mijn stal
De lege plek waarmee ik me hecht, hier is de duivel
Ik praat vaak met hem, hij gaat altijd zijn gang
Ik geef hem de opdracht te vertrekken, maar hij wil me verbranden
Ik maak clubs van de strijd naast een bar
Die elke nagel verscheurt die ik wil grijpen
Hier is mijn speler die mijn spaargeld verspilt
Hier zijn mijn vrienden van mijn strijd die om hulp roepen
Raad eens, op deze hoek ligt een gitaar zonder snaren
Vastgeplakt aan mijn bord zonder krijt, naast een paar haren
Die zijn gezellen met meer interesse dan kapitaal
Die ik aan mijn ego vastmaak van de achtertuin
En hij loopt achteraan verloren, ik bind hem met riemen
Want zo niet? Geeft hij mijn woede een hand en begint te vechten
Hij wil me afbreken, slijpen, me pijn doen
Hij laat het nectar van zelfbedrog stromen
Ik nodig je uit voor de volgende ronde, kom op, wees niet verlegen
Hier is de expert in het kopen van vrienden, hij is erg beleefd
Hij weet alles: over sporten, uitjes
Over metgezellen, over stijgingen, dalingen, vallen
Over geheugenverlies en hij kan geen mop doorgeven
Hier wachten twee meiden op me sinds '98
Ik stel je voor aan Pinocchio, wees voorzichtig, hij manipuleert
Droomt ervan geen kurk te zijn, maar zo zwaar als een muilezel
Ik blijf wakker met die dronkaard die je daar ziet liggen
Bovenop zijn kots, hij is elke god verloren
Hij huilt kalktraan die zijn gezicht verbrandt
Huilt in nachtmerries, smeekt dat zijn godin Venus terugkomt
Kom, kom binnen, ik nodig je uit, blijf niet buiten
Ik leg je mijn misdaden uit, de aderen en de schaar
Mijn verdriet omhoog tot in het oneindige beschouwt zichzelf
Die trouw is aan de leugen en met een vizier bedekt
Zijn miserabele hele bestaan
Na een lange enzovoort
Haat de lentezon, wil dat ik sterf
Leeft onderdanig
Zijn ziel alleen, huilt een barrière
Die een verschrikkelijke angst voor toewijding verbergt
Gevangen in paniek, op de bank, in de schrik
Heeft genen van Jimmy Hoffa, is corrupt
Hij spot met de zwakken, denkt dat hij een meester is
Herbergt meer haat dan Pesci in 'een van de onze'
Hij wil je vel eraf trekken, verhindert me te ademen
Hij neemt te veel drugs voor zijn toeren
Komt aan mijn rug vast, zegt dat hij me beschermt
Maar hij aarzelt niet om je leven te vergeven als je hem aankijkt
Ik neem afscheid, hij zegt dat ik zijn baas niet ben
Dat hij sinds zijn dertien jaar bij me is
Dat als hij me niet beschermt, wie me dan bevrijdt van de tijgers?
Ik zeg hem dat hij weg moet gaan, hij verstoort de man in mij die vrij is en
Kijk naar hem daar, hangend in die kooi
Hij heeft bijna zijn stem verloren, smeekt alleen maar dat ik hem open
En hem bevrijd
(Geen) ik vind de sleutels niet, wie weet? Hij zegt dat ik moet graven
Dat het de sleutel is, maar de dj van mijn rave
Draait de boel op volle toeren, hij houdt me in de war
Daar mijn berg trauma's waarmee ik me excuseer
Verzamelen stof in die slaapkamer
Maar de butler is lui en pakt nooit de bezem
Hij steelt de lichten, ik nodig je uit om Casanova te ontmoeten
Hij gaat van het ene naar het andere, vleit, verleidend, hij is een goochelaar
Raakt je kastanjebruine haar aan, hij kan niet neuken zonder drank
Komt huilend terug een meer in als het hem irriteert
Kom, kom binnen, ik nodig je uit, blijf niet buiten
Ik leg je mijn misdaden uit, ik heb het echt nodig
Geschreven vanuit mijn ingewanden, het mortuarium van mijn alma mater
Intrinsieke reden van mijn karakterfouten
Hoeveel keren erover heen?
Let goed op wat je zingt
Want onder een rijm
Kunnen zich valstrikken verbergen
Of het gebrek aan zelfvertrouwen
Kwam je tegen in een hoek
En verlicht een angst die in de lucht zweeft
Een zee van spoken houdt me vast
Ik met mijn handen gebonden
Kijk naar mijn vader die slaapt
Honderden trappen
Gegeven, ontvangen en met een nymphomane dorst
Een suïcider met het hoofd van een psychopaat
Zonder vleugels, met duizend gezichten en zonder licht bij de uitgang
Ik leef een leven zonder de vlucht te zien, kijk
Ik droom dat mijn hart ontwaakt
Maar ik leef in deze hel totdat iemand die deur opent