Harangok
Mit ér két egymásba zárt tenyér,
Ha millióknak nem jut kenyér,
Mit ér sok kõbe vésett házszám,
Ha a kereszten nem cserélhetõ a sorszám?
Ahogy a lélegzeted veszed,
Tágul benned a tér,
Az arcodon minden érzés
A múltadról mesél.
Kifestve színes minden emlék,
Ha az évek a vállukra vették.
Ne mondd, hogy gyanús ez a jelkép,
Én tudom, ezt is mások tették.
Harsonák üvöltenek, a vágyak,
Ma már az istenek a földön járnak,
És minden, amit tettek, hogy
Néhány háborút elvesztettek.
Kiált a szólhatatlan harang,
Kitépett nyelve csendben marad.
Azt hiszem, hogy ma már némán táncol,
Csak bólogat és lassan visszaszámol.
Halántékhoz szorított kéz,
Az áldozati bárány mosolyogva
A véletlenrõl mesél.
Gritos
¿Qué valor tienen dos manos entrelazadas,
Si a millones les falta pan?
¿Qué valor tienen tantos números de casa grabados en piedra,
Si en la cruz no se puede cambiar el número de destino?
Mientras tomas aliento,
El espacio se expande dentro de ti,
Cada emoción en tu rostro
Cuenta la historia de tu pasado.
Cada recuerdo está pintado de colores,
Cuando los años los han cargado sobre sus hombros.
No digas que este símbolo es sospechoso,
Yo sé que otros también lo hicieron.
Trompetas gritan, los deseos,
Hoy en día los dioses caminan sobre la tierra,
Y todo lo que hicieron fue
Perder algunas guerras.
La campana grita sin emitir sonido,
Su lengua arrancada queda en silencio.
Creo que hoy baila en silencio,
Solo asiente con la cabeza y cuenta hacia atrás lentamente.
Una mano apretada contra la sien,
La oveja sacrificada sonríe
Contando historias del azar.