Kanade Tomosu Sora (カナデトモスソラ)
思い出辿る旅にひどく押し潰されそうになるけど
omoide tadoru tabi ni hidoku oshitsubu saresou ni naru kedo
逃げ込む場所なんてないからさ繰り返す自問自答 ああ
nigekomu basho nante nai kara sa kurikaesu jimonjitou aa
いつもそうやって（まだ）擦り減らしてって（まだ
itsumo sou yatte (mada) suri herashite tte (mada)
気づいたら何も見えなくなってた
kidzuitara nani mo mienaku natteta
わからないものが積もり積もる前にほら
wakaranai mono ga tsumori tsumoru mae ni hora
こばんだものを過ぎて見えないものばっかみたいだ
kobanda mono o sugite mienai mono bakka mitai da
ちょっと触れようとしてみてもいいかな
chotto fureyo to shite mite mo ii kana
伝えたいよきっと無理かもしれないけどどうか
tsutaetai yo kitto muri ka moshirenai kedo dou ka
ねえもっとねえもっと見たいよ
nee motto nee motto mitai yo
知らない世界で見つけたイメージを音にするから
shiranai sekai de mitsuketa imeji o oto ni suru kara
変わらない景色だけがあれば構わないと思ってたけど
kawaranai keshiki dake ga areba kamawanai to omotteta demo
ひとつだけの願いこと描いてみた意味なんてないけど
hitotsu dake no negai koto egaitemita imi nante nai kedo
いつも自分のせいだって息を吸うだけでやっと
itsumo jibun no sei datte iki o suu dake de yatto
ずっと籠の中塞いでいたんだ
zutto kago no naka fusaideitanda
単純明快なストーリー求めてるわけじゃないただ声が聞きたい
tanjunmeikai na sutoorii motometeru wakejanai tada koe ga kikitai
痛いよまだ言葉がずっと首締めてくるけど
itai yo mada kotoba ga zutto kubi shimetekuru kedo
そっと閉じた目も少し痛いけど
sotto tojita me mo sukoshi itai kedo
伝えたいよきっといつかわからないけど今も
tsutaetai yo kitto itsuka wakaranai kedo ima mo
ねえもっとねえもっと見たいよ
nee motto nee motto mitai yo
こばんだものを過ぎて見えないものばっかみたいだ
kobanda mono o sugite mienai mono bakka mitai da
ちょっと触れようとしてみてもいいかな
chotto fureyo to shite mite mo ii kana
伝えたいよきっと無理かもしれないけどどうか
tsutaetai yo kitto muri ka moshirenai kedo dou ka
ねえもっとねえもっと見たいよ
nee motto nee motto mitai yo
知らない世界で見つけたイメージを
shiranai sekai de mitsuketa imeji o
壊れかけで咲いた不確かな欠片音にするから
koware kake de saita futashikana kakera oto ni suru kara
何もないのに何かも止めて
nani mo nai no ni nani kamo tomete
何もないまま明日を閉じた
nani mo nai mama ashita o tojita
何もないけど何もないから
nani mo nai kedo nani mo nai kara
ここで見つけたこのメロディ
koko de mitsuketa kono merodi
De Melodie van Herinneringen
Het voelt alsof ik verpletterd word op de reis door herinneringen,
maar er is geen plek om naartoe te vluchten, dus blijf ik mezelf vragen, ah.
Altijd zo bezig (nog steeds) met het slijten (nog steeds),
als ik me omdraai, zie ik niets meer.
Voordat de dingen die ik niet begrijp zich opstapelen, kijk,
het lijkt wel alsof ik alleen maar dingen zie die ik niet kan bereiken.
Mag ik het misschien even aanraken?
Ik wil het je vertellen, het is misschien onmogelijk, maar alsjeblieft,
he, ik wil het meer, ik wil het meer zien.
Omdat ik de beelden die ik in deze onbekende wereld vond, in geluid omzet.
Ik dacht dat het niet uitmaakte als er alleen maar onveranderlijke uitzichten waren,
maar het heeft geen zin om één wens te tekenen.
Altijd denk ik dat het mijn schuld is, alleen al door in te ademen,
ik zat al die tijd opgesloten in een kooi.
Ik zoek niet naar een simpele, duidelijke verhaallijn, ik wil gewoon je stem horen.
Het doet pijn, de woorden blijven me maar verstikken,
maar ook al doet het een beetje pijn om mijn ogen te sluiten,
ik wil het je vertellen, het is misschien niet nu, maar ooit,
he, ik wil het meer, ik wil het meer zien.
Het lijkt wel alsof ik alleen maar dingen zie die ik niet kan bereiken.
Mag ik het misschien even aanraken?
Ik wil het je vertellen, het is misschien onmogelijk, maar alsjeblieft,
he, ik wil het meer, ik wil het meer zien.
De beelden die ik in deze onbekende wereld vond,
ik maak geluid van de onzekere stukjes die bijna zijn verwelkt.
Er is niets, maar ik stop ook niets,
ik sluit de morgen af zonder iets te hebben.
Er is niets, maar omdat er niets is,
heb ik deze melodie hier gevonden.