Koufuku Kei
夢の中でいつも逃げてる間抜けた走り方
yume no naka de itsumo nigeteru manuketa hashirikata
メタでズルい手段で撒いて安堵の息を吐く
meta de zurui shudan de maite ando no iki wo haku
足場がまたひとつ崩れた他を考えなきゃ
ashiba ga mata hitotsu kuzureta hoka wo kangaenakya
枕元に置いてきた言葉を組み直す
makuramoto ni oite kita kotoba wo kumi naosu
絡まったのがどの糸なのか探していたら日が暮れて
karamatta no ga dono ito nano ka sagashite itara hi ga kurete
暗がりの手元が指を切るだけ
kuragari no temoto ga yubi wo kiru dake
ただ哀れ哀れ変われません
tada aware aware kawaremasen
あれよあれよ流され終点
are yo are yo nagasare shūten
回れ回れ自責の念
maware maware jiseki no nen
たとえ迷えど光の方へ
tatoe mayoedo hikari no hou e
耳へ指へ伝う偽善
imi e yubi e tsutau gizen
任せ剥がせ雪崩のように
makase hagase nadare no you ni
探せ捜せ目を醒まそうね
sagase sagase me wo samasou ne
単純化する癖が染み付く前に
tanjunka suru kuse ga shimi tsuku mae ni
映画みたく全部滅ぶなら何を想えばいい?
eiga mitaku zenbu horobu nara nani wo omoeba ii?
愛が何か誰も解らずなんとなく祈ってる
ai ga nanika dare mo wakarazu nantonaku inotteru
帰属意識の果てで二人空しく撫で合う傷
kizoku ishiki no hate de futari munashiku nadeau kizu
その場凌ぎの満足感で私腹を肥やした
sonobajirō no manzokukan de shibaku wo koyashita
絡まったのがどの糸であれ千切ってしまえば楽になれる
karamatta no ga dono ito de are chigitte shimaeba raku ni nareru
捧げた心はどこへ消えるんだろう
sagageta kokoro wa doko e kieru ndarou
もう離れ離れ触れません
mou hanarebanare furemasen
それはそれじゃあんまりだって
sore wa sore ja anmari datte
わたし、形ばかり見て
watashi, katachi bakari mite
人の数だけ美学があるのに
hito no kazu dake bigaku ga aru noni
理解の種をここに蒔いたの
rikai no tane wo koko ni maita no
かつて自ら枯らした知を糧に
katsute mizukara karashita chi wo kate ni
心臓も脳も心じゃないなら
shinzou mo nou mo kokoro janai nara
どうしてこんなに痛むの?
doushite konna ni itamu no?
止まれ とまれ笑えません
tomare tomare waraemasen
蝶も花も最期は一瞬
chou mo hana mo saigo wa isshun
重たい冷たい真夜中に
omotai tsumetai mayonaka ni
ひどく優しく突きつける
hidoku yasashiku tsukitsukeru
もう意義は、日々は、ひび割れて
mou igi wa, hibi wa, hibikarete
共生どうせ明日も曇天
kyousei douse ashita mo doutei
軈てその手解けたら?
yōte sono te hodoketara?
いつも思慮はそこで止まる
itsumo shiryo wa soko de tomaru
ああ、ほらね未だ変われません
aa, hora ne imada kawaremasen
足はいつも地につく方へ
ashi wa itsumo chi ni tsuku hou e
たとえ何処で迷えども
tatoe doko de mayoedo
考えないと君が正しく在るために
kangaenai to kimi ga tadashiku aru tame ni
これはこれは誰のため?
kore wa kore wa dare no tame?
なにがなにが君のため?
nani ga nani ga kimi no tame?
Gelukstoestand
In mijn dromen blijf ik altijd wegrennen, zo'n domme manier van rennen.
Met meta en slinkse trucs blaas ik een zucht van opluchting.
Weer is er een stukje van de grond onder mijn voeten ingestort, ik moet aan iets anders denken.
De woorden die ik naast mijn kussen heb achtergelaten, opnieuw samenstellen.
Terwijl ik zocht naar welke draad verstrikt was, ging de zon onder,
De duisternis snijdt alleen in mijn handen.
Ik ben gewoon zielig, ik kan niet veranderen,
Het gaat maar door, ik word meegesleurd naar het eindpunt.
Draai, draai, de zelfverwijten,
Ook al dwaal ik, naar het licht toe.
De schijnheiligheid die via mijn oren en vingers komt,
Laat het los, trek het af, als een lawine.
Zoek, zoek, laten we onze ogen openen,
Voordat de gewoonte om te vereenvoudigen zich in me nestelt.
Als alles vergaat zoals in een film, wat moet ik dan denken?
Wat liefde is, weet niemand, maar we bidden gewoon een beetje.
Aan het einde van het gevoel van erbij horen, strelen we elkaars wonden in leegte,
Met een tijdelijke voldoening heb ik mijn eigen zakken gevuld.
Wat de verstrikte draad ook is, als ik het doorknip, voel ik me beter.
Waar verdwijnt het hart dat ik heb gegeven?
We zijn al lang gescheiden, we kunnen elkaar niet meer aanraken,
Dat is niet genoeg, dat is te veel.
Ik kijk alleen naar de vorm,
Er zijn net zoveel esthetieken als mensen.
Ik heb hier de zaadjes van begrip geplant,
Voedend met de kennis die ik ooit zelf heb laten verwelken.
Als hart en brein niet het hart zijn,
Waarom doet het dan zo'n pijn?
Stop, stop, ik kan niet lachen,
Vlinders en bloemen, hun einde is maar een moment.
In de zware, koude middernacht,
Wordt het me wreed en vriendelijk voorgelegd.
De betekenis is al gebroken, de dagen zijn gebarsten,
Samenleven, morgen is het toch bewolkt.
Wat als die hand eindelijk loskomt?
Altijd stopt mijn overpeinzing daar.
Ah, zie je, ik kan nog steeds niet veranderen,
Mijn voeten blijven altijd naar de grond gericht.
Ook al dwaal ik ergens,
Ik moet nadenken zodat jij juist kunt zijn.
Voor wie is dit eigenlijk?
Wat is er voor jou?