Mariquiña
saímos rumbo ao mar de Fisterra-e
saímos rumbo ao mar de Fisterra-e
e ao atracares no peirao
namorou-se o capitán
de unha mociña chamada Mariquiña-e
queres-te casar no mar, Mariquiña-e
queres-te casar no mar, Mariquiña-e
non son mais que un capitán
que só sabe navegar
sempre exposto aos temporais de Fisterra-e
e que vai dicir teu pai, Mariquiña-e
e que vai dicir teu pai, Mariquiña-e
cando saiba que te vas
que xa non te vai ver mais
que no mar te vas casar, Mariquiña-e
mar aberta hácia o solpor, pon-se o timonel
mar aberta hácia o solpor, pon-se o timonel
mar aberta hácia o solpor
o pesqueiro embarrancou
na escolleira das mariñas de Fisterra-e
morreu a tripulación, Mariquiña-e
morreu a tripulación, Mariquiña-e
don Antón, o capitán
durme para sempre no mar
na escolleira das mariñas de Fisterra-e
di-me qué vai ser de ti, Mariquiña-e
di-me qué vai ser de ti, Mariquiña-e
cando volvas ao peirao
cando fales co teu pai
cando volvas ao teu lar en Fisterra-e
Mariquiña
Salimos rumbo al mar de Fisterra
Salimos rumbo al mar de Fisterra
Y al atracar en el muelle
Se enamoró el capitán
De una chica llamada Mariquiña
¿Quieres casarte en el mar, Mariquiña?
¿Quieres casarte en el mar, Mariquiña?
No soy más que un capitán
Que solo sabe navegar
Siempre expuesto a los temporales de Fisterra
Y qué dirá tu padre, Mariquiña?
Y qué dirá tu padre, Mariquiña?
Cuando sepa que te vas
Que ya no te verá más
Que en el mar te vas a casar, Mariquiña
Mar abierto hacia el ocaso, se pone el timonel
Mar abierto hacia el ocaso, se pone el timonel
Mar abierto hacia el ocaso
El pesquero encalló
En los acantilados de las marismas de Fisterra
Murió la tripulación, Mariquiña
Murió la tripulación, Mariquiña
Don Antón, el capitán
Duerme para siempre en el mar
En los acantilados de las marismas de Fisterra
Dime qué será de ti, Mariquiña
Dime qué será de ti, Mariquiña
Cuando vuelvas al muelle
Cuando hables con tu padre
Cuando vuelvas a tu hogar en Fisterra