Oggi
Longu à a costa balanina
Ind’una vechja cunfina
Ci si vede un paisolu
Chì oghje pienghje u so dolu
Un locu abbandunatu
Chì senz’ansciu s’hè firmatu
Sin’à u mille nove centu
Ùn cunobbe u perdimentu
È tantu l’ultime ghjente
Lascionu e so case spente
Solu stete un infelice
Cugnumatu frà felice
Mai ùn pobbe accittà
Rompe a so fideltà
È mentre anni è anni
Nisunu spartì I so malanni
Per cumpagne una ruchjata
È un’esistenza scannata
In vechjaia fù custrettu
Di lasciassi case cù tettu
Oggi insalvatichitu
Agunizava arghitu
S’ammutulinu e campagne
Impatrunite da l’altagne
Cortu ne fù u so esigliu
Chì u mischinelli figliu
Cumaccatu di stanchezza
È rosu da a tristezza
Vultò un ghjornu lu spinu
E morse in piaghjulinu
Ma à u ciuttà di u sole
Quandu u celu di stelle bolle
In la cappella sfundata
S’alza una voce sfurzata
Chì in issu scornu n’ùn si sdice
Ch’hè quella di frà felice.
Hoy
Longu en la costa balnca
En una vieja frontera
Se ve un pueblito
Que hoy llora su dolor
Un lugar abandonado
Que sin razón se ha firmado
Hasta el mil novecientos
No conoció la pérdida
Y tan poca gente queda
Dejaron sus casas apagadas
Solo quedó un infeliz
Apodado entre felicidad
Nunca pudo aceptar
Romper su fidelidad
Y mientras años y años
Nadie compartió sus penas
Como compañía una racha
Y una existencia desgarrada
En la vejez fue obligado
A dejar la casa con techo
Hoy desamparado
Se consumía lentamente
Las tierras se amontonan
Dominadas por las montañas
Corto fue su exilio
El pobre hijo
Agotado de cansancio
Y rojo de tristeza
Un día se volvió
Y mordió en la pequeña llaga
Pero en la ciudad del sol
Cuando el cielo de estrellas bulle
En la capilla derrumbada
Se alza una voz forzada
Que en este rincón no se apaga
Es la voz de entre felicidad.
Escrita por: Jean-Claude ACQUAVIVA / Marcel ACQUAVIVA