Rómeó Og Júlía
Upp í risinu sérðu lítið ljós
heit hjörtu fölnuð rós.
Matarleifar bogin skeið
undan oddinum samviskan sveið.
Þau trúðu á drauma myrkrið svalt,
draumarnir tilbáðu þau.
Fingurnir gældu við stálið kalt,
lífs vökvan dælan söng.
Draumarnir langir runnu í eitt
dofin þau fylgdu með.
Sprautan varð lífið, með henni gátu breitt,
því sem átti eftir að ske.
Upp í risinu lágu ófu sinn vef,
óttann þræddu upp á þráð.
Ekkert gat skeð því það var ekkert ef,
ef vel var að gáð.
Hittust á laun - lék´ í friði og ró
í skugganum sat Talía.
Hvítir hestar drógu vagninn með
Rómeó, við hlið hans sat Júlía.
Trúðu á drauma-myrkrið svalt
draumarnir tilbáðu þau.
Rómeó - Júlía,
Rómeó - Júlía.
Þegar kaldir vindar haust sins blása,
naprir um göturnar.
Sérðu Júlíu standa bjóða sig hása,
í von um líf í æðarnar.
Því Rómeó villtist inn á annað svið,
hans hlutverk gekk ekki þar.
Of stór skammtur stitti þá bið,
inn á klósetti á óþekktum bar.
Hittust á laun - lék´ í friði og ró
í skugganum sat Talía.
Hvítir hestar drógu vagninn með
Rómeó, við hlið hans sat Júlía.
Trúðu á drauma-myrkrið svalt
draumarnir tilbáðu þau.
Rómeó - Júlía
Rómeó - Júlía
Rómeó - Júlía
Rómeó - Júlía
Rómeó y Júlia
Arriba en el árbol ves una pequeña luz
calientes corazones, rosas marchitas.
Restos de comida curvados se deslizan
lejos del borde, la conciencia se tambalea.
Ellos creían en el frío de los sueños oscuros,
los sueños los envolvían.
Los dedos se encontraron con el frío acero,
la vida líquida cantaba.
Los largos sueños se desvanecieron juntos,
se desvanecieron con ellos.
La inyección se convirtió en vida, con ella podían cambiar,
lo que quedaba por hacer.
En lo alto del árbol yacía su tejido de miedo,
el miedo se enhebraba en el hilo.
Nada podía pasar porque no era nada,
si se había prestado atención.
Se encontraron por casualidad, jugaron en paz y tranquilidad,
en la sombra estaba Talía.
Caballos blancos tiraban del carruaje con
Rómeo, a su lado estaba Júlia.
Creían en el frío de los sueños oscuros,
los sueños los envolvían.
Rómeo - Júlia,
Rómeo - Júlia.
Cuando los fríos vientos del otoño soplan,
se arrastran por las calles.
Ves a Júlia de pie ofreciéndose alta,
en esperanza de vida en las venas.
Porque Rómeo se desvió a otro escenario,
no encajaba su papel allí.
Demasiado grande era el trago que bebieron,
en un baño de un bar desconocido.
Se encontraron por casualidad, jugaron en paz y tranquilidad,
en la sombra estaba Talía.
Caballos blancos tiraban del carruaje con
Rómeo, a su lado estaba Júlia.
Creían en el frío de los sueños oscuros,
los sueños los envolvían.
Rómeo - Júlia,
Rómeo - Júlia,
Rómeo - Júlia,
Rómeo - Júlia