395px

Funeral

...Aaaarrghh...

Cenaze

Ay görününce aðaçlarýn üzerinde
Hatýrladým gecenin kulaðýma fýsýldadýðýný
Ölümün sesiyle sonsuz yalnýzlýðýný
Geçmiþe veda ederken...

Rüzgarýn uðultusu eþlik etti
Yaþlý aðaçlarýn umursamayan sessizliðine
Toprak çaðýrýyordu beni
Kendi cenazem için mezar kazarken...

Yaðmur bulutlarý örttü siyah gökyüzünü
Kurumuþ aðaçlarýn arasýndan
Soðuk damlalar düþtü kazdýðým çukura
Kendi cenazemde tabutumu sürüklerken...

Rüzgarlar esip dondurdu solan doðayý
Ebedi uykuma yattýðým o sonbahar günü
Dökülen sararmýþ yapraklarý gördüm
Kendi cenaze çiçeklerimi koklarken...

Ölüm aldý güneþin sýcaklýðýný
Mezarýmda buzlu rüzgarlar esmeye baþladý
Geceyle çöktü soðuk bir hüzün
Kendi cenazemde yas tutarken...

Ölü bedenler canlanýp aðladýlar sanki
Soðuk bedenimi topraða gömerken...

Ay batýnca aðaçlarýn üzerinden
Donmuþ yýldýzlarýn saklandýðý gökyüzünü
Hala seyreden gözlerimi gördüm
Kendi cenazemde unutulmuþken...

Funeral

Al ver los árboles
Recordé cuando susurraste en mi oído aquella noche
El sonido de la muerte y tu eterna soledad
Al despedirme del pasado...

El aullido del viento me acompañaba
Hacia el silencio indiferente de los árboles viejos
La tierra me llamaba
Mientras cavaba mi propia tumba...

Las nubes de lluvia cubrieron el cielo negro
Entre los árboles secos
Gotas frías caían en el hoyo que cavaba
Arrastrando mi ataúd en mi propio funeral...

Los vientos helados marchitaron la naturaleza
En aquel día de otoño en el que me acosté en mi sueño eterno
Vi caer las hojas amarillas
Mientras olía mis propias flores funerarias...

La muerte se llevó el calor del sol
En mi tumba comenzaron a soplar vientos helados
La noche cayó con una tristeza fría
Mientras lloraba en mi propio funeral...

Los cuerpos muertos parecían cobrar vida y llorar
Mientras enterraba mi frío cuerpo en la tierra...

Al ocultarse la luna tras los árboles
Vi el cielo donde las estrellas congeladas se escondían
Vi mis ojos aún observando
Mientras era olvidado en mi propio funeral...

Escrita por: