Stieltjesplein
De trein komt rotterdam inrijden
Men ziet dat niets veranderd is
De huizenrij aan beide zijden
Die godvergeten droefenis
Twee achterkanten die benauwen
Het trieste wasgoed aan de lijn
En aan het eind ook nog dat grauwe
Stieltjesplein
Twee eindeloze huizenblokken
Met kamers waar je op tafel kijkt
Balkonnetje met kolenhokken
Een lucht die om te stikken lijkt
En heel de dag dat monotone
Gestamp van honderd keer die trein
Daar zal een mens maar moeten wonen
Stieltjesplein
Daar zal een mens in zijn geboren
De achterkant van deze tijd
Wat je te zien krijgt en te horen
Is lelijkheid op lelijkheid
's nachts trilt je bed nog op z'n poten
En flitst het licht door je gordijn
Ver weg word je nog uitgefloten
Stieltjesplein
Daar is een mens snel uitgekeken
In dat afschuwelijke oord
Daar is alleen om de twee weken
Een paar uur lol bij feyenoord
En 's avonds zit je voor de ramen
Moe van de dreunen en 't gedrein
Je voor je eigen huis te schamen
Stieltjesplein
Men komt per trein de stad inrijden
Men ziet dat niets veranderd is
De huizenrij aan beide zijden
Die godvergeten droefenis
Men hoort dat er voor alle mensen
Gelijke kansen zouden zijn
Men denkt: dat zijn hier vrome wensen
Stieltjesplein
Plaza Stieltjes
El tren entra en Rotterdam
Se ve que nada ha cambiado
La fila de casas a ambos lados
Esa maldita tristeza
Dos traseros que agobian
La triste ropa en la línea
Y al final también esa grisura
Plaza Stieltjes
Dos interminables bloques de casas
Con habitaciones donde ves la mesa
Un balcón con cuartos de carbón
Un aire que parece sofocante
Y todo el día ese monótono
Ruido de cien veces ese tren
Allí una persona debe vivir
Plaza Stieltjes
Allí una persona nace
El reverso de estos tiempos
Lo que ves y escuchas
Es fealdad tras fealdad
Por la noche tu cama aún tiembla
Y la luz destella por tu cortina
Lejos aún te silban
Plaza Stieltjes
Uno se cansa rápidamente
De ese horrible lugar
Solo cada dos semanas
Hay unas pocas horas de diversión en Feyenoord
Y por las noches te sientas frente a las ventanas
Cansado de los golpes y el murmullo
Avergonzado de tu propia casa
Plaza Stieltjes
Uno llega en tren a la ciudad
Se ve que nada ha cambiado
La fila de casas a ambos lados
Esa maldita tristeza
Se escucha que para todas las personas
Debería haber igualdad de oportunidades
Uno piensa: aquí son solo deseos piadosos
Plaza Stieltjes