Ik Lig Zo Vaak Te Denken
Ik lig zo vaak te denken, met m'n handen onder 't hoofd:
Een bed is 't begin van alle dingen
Zo dikwijls, als 't donker werd, heb ik mezelf beloofd
Daar honderdduizend liedjes van te zingen
Maar ging dan 's morgens 't licht weer aan
Dan ben ik haastig opgestaan
Om een, twee, drie, een boterham te eten
Pas na een dag vol zaken en zo
Vol narigheid en radio
Dacht ik: Lief bed, 'k had je helemaal vergeten
Dan lag ik weer te denken, met m'n handen onder 't hoofd
Een bed is ook 't eind van alle dingen
En als 't dan goed donker werd, heb ik weer mezelf beloofd
Daar honderdduizend liedjes van te zingen
Het leven begint en 't eindigd in bed
En de grote boze wereld ligt daar tussen
Al wier 't daglicht zijn zaken niet redt
Die vindt in 't donker een steun aan z'n kussen
Je pakt 'ns een (??), 't is je bleke vriendin
Je lacht of je huilt of je bijt 'r 'ns in
Die dikke (??) deken, zo wollig en vet
Dekt Fransen, Chinezen en Yankees en Russen
Elk leven begint en 't eindigd in bed
En de grote boze wereld ligt daar tussen
Zo lig ik dan te denken: ligt nou Truman ook in bed
Dat beeld kan mij zo'n simp'le vreugde schenken
't Is eig'lijk zo gewoon, maar 't geeft een beetje binnenpret
Heel eventjes aan Drees in bed te denken
Als Stalin in de dekens ligt
Zijn ijzeren gordijn potdicht
Is dan die Sovjet Unie nog zo'n wonder
Wie Lieftink op 't kussen ziet
Gelooft in vermogen (??) niet
Lieftink in bed, met 'n schatkistje d'r onder
Zo lig ik dan te peinzen: Ligt Gerbrandy nou in bed
Dat beeld kan mij zo'n simp'le vreugde schenken
't Is eig'lijk zo gewoon, maar 't geeft een beetje binnenpret
Rijkseenheid met een snor in bed te denken
En wordt 't straks pauze op die grote foyer
Bekijk dan de mensen en meng je d'r tussen
Bepeins dan 'ns even dat gekke idee:
Straks, over een paar uur, ligt dat alles op 't kussen
De ogen gesloten, als luiken voor een huis
Geen glimlach aan touwtjes, in bed ben je thuis
Daar liggen wij dan, die we werkelijk zijn
De baarden, de snorren, de krullen, de vlechtjes
Heel oud en heel wijs soms, maar jong nu en klein
(??) even, niets forceren, geen gevechtjes
Zo lig ik dan te peinzen: waarom doen wij eig'lijk zo
Wat spelen wij de leuke en de vlotte
Want onder veler bed staat een gewone witte po
Wat zullen wij elkander nou bedotten
De helft van je energie verspeel je in de komedie
Van: "Mens, heb jij me pakkie al bekeken"
Terwijl je weet van Ot en Sien
Van Sartre tot voorbij Stalin
Ligt iedereen zo doodgewoon onder z'n deken
Dan denk ik soms: Wat kunnen mensen mens'lijk zijn als 't moet
Wat doen wij dan krijgshaftig, koel en netjes
Als ik maar wat te zeggen had, dan stopte ik voorgoed
Het hele mensdom lekker in hun bedjes
Pienso tanto acostado
Pienso tanto acostado, con las manos debajo de la cabeza:
Una cama es el comienzo de todas las cosas
Tan a menudo, cuando oscurecía, me prometí a mí mismo
Cantar cien mil canciones
Pero cuando la luz volvía por la mañana
Me levantaba apresurado
Para comer un, dos, tres, un sándwich
Solo después de un día lleno de asuntos y demás
Lleno de desgracias y radio
Pensé: Querida cama, te había olvidado por completo
Entonces volvía a pensar, con las manos debajo de la cabeza
Una cama también es el final de todas las cosas
Y cuando se oscurecía de verdad, me prometía de nuevo
Cantar cien mil canciones
La vida comienza y termina en la cama
Y el gran mundo malvado está en medio
Aunque la luz del día no resuelva sus asuntos
Encuentra en la oscuridad un apoyo en su almohada
Agarras una (??), es tu pálida amiga
Ríes o lloras o le das un mordisco
Esa gruesa manta, tan esponjosa y gorda
Cubre a franceses, chinos, yanquis y rusos
Cada vida comienza y termina en la cama
Y el gran mundo malvado está en medio
Así que pienso: ¿Truman también está acostado?
Esa imagen me da una alegría tan simple
Es tan común, pero da un poco de diversión interna
Pensar por un momento en Drees en la cama
Si Stalin está en las mantas
Su cortina de hierro bien cerrada
¿Es entonces la Unión Soviética tan maravillosa?
Quien ve a Lieftink en la almohada
No cree en el poder (??)
Lieftink en la cama, con un cofrecito debajo
Así que pienso: ¿Gerbrandy está acostado?
Esa imagen me da una alegría tan simple
Es tan común, pero da un poco de diversión interna
Imaginar la unidad del reino con bigote en la cama
Y si luego hay un descanso en ese gran vestíbulo
Observa a la gente y mézclate entre ellos
Reflexiona por un momento sobre esa extraña idea:
Pronto, en unas pocas horas, todo estará en la almohada
Los ojos cerrados, como persianas para una casa
Sin sonrisas forzadas, en la cama estás en casa
Ahí estamos, tal como somos realmente
Las barbas, los bigotes, los rizos, las trenzas
A veces muy viejos y sabios, pero ahora jóvenes y pequeños
(??) un momento, sin forzar nada, sin peleas
Así que pienso: ¿por qué actuamos así?
¿Por qué jugamos a ser simpáticos y agradables?
Porque debajo de muchas camas hay un simple gato blanco
¿Qué nos estamos engañando mutuamente?
La mitad de tu energía la desperdicias en la comedia
De: 'Oye, ¿ya viste mi paquete?'
Mientras sabes que desde Ot y Sien
Desde Sartre hasta más allá de Stalin
Todos están tan comúnmente debajo de sus mantas
A veces pienso: ¿Qué tan humanos pueden ser las personas cuando es necesario?
¿Por qué actuamos tan valientes, fríos y correctos?
Si tan solo tuviera algo que decir, los pondría a todos
A la humanidad entera en sus camitas para siempre