Moe Van Jou
Ik heb geen enkele ambitie buiten een beetje bestaan
En dan zien hoe al de dingen rondom mij vergaan
Blijf jij maar in je waan, maar het is bijna gedaan
Wees de tijd die rest nog maar wat met jezelf begaan
Zie me hier dan staan, starend naar buiten
Voorhoofd tegen het glas druppels op de ruite
Gevoels ontdooit door het zout in m'n traanvocht
De wegen bestrooid, je leger in aantocht
Je gedrag het farste, je lach het hardste
Liefdesbrief van beton beschreven met barste
Vrage onbeantwoord, daden onverantwoord
Passie die zich als een nagel in mn verstand boort
Liefde aan het kruis, boete voor de zonde
De mond waarmee je kuste, een gapende wonde
Niet schreeuwen maar geeuwen van roze naar blauw
Ik ben moe, zo moe van jou
Ik wil kiezen uit sterke en niet uit zwakte
Een schreeuw van onmacht die vervaagd in de urbane vlakte
Anonieme oogcontacten die grenzen aan het abstracte
Vertellen mij verhalen waarvan het plot vertakte
Aalleen de oppervlakte, de zwakte uitgetekend
Mathematisch en statisch het leven uitgerekend
Smekend en prekend afgrond naar een geheel
De foute uitkomst achter de komma bleef steken in je keel
Slikke of stikke dat heeft men ons geleerd
Knikke en schikke, daartoe heeft men ons bekeerd
Hoor alleen nog angst in de stilte weerklinken
Zie neonlichten op het natte asfalt weerblinken
Gedachten die wegzinken, het wegpinken van tranen
Kanalen die zich een weg langs mijn wangen banen
De enige helpende hand vind ik aan het einde van mijn mouw
Ik ben moe, zo moe van jou
Mijn sigaretten zijn op, mijn bier is lauw
Ik ben moe, ik ben moe van jou
Zomerdag, maar ik heb het zo kou
Ik ben moe, verdomme moe van jou
Van nightshop naar nightshop, nachtelijk gestrompel
Ik volgt het geluid van mijn binnesmonds gemompel
Altijd rechtdoor en dan in de regen dromen
Vluchten uit angst om mezelf tegen te komen
Geen vlotte ademhaling, maar nicotinezuchten
De boom is ontworteld, wat doen we met zijn vruchten?
Zelden nog nuchter genoeg om te zien
Dat alles weg is en nooit meer wordt als voordien
Ik kreeg een misschien voor mijn gestelde vertrouwen
De fundamenten gesloopt, tijd om te verbouwen
Geen tijd om te rouwen, begin met je feest
Prijs je kuddegeest als je de botte ontvleest
Wat ik had gevreesd, reëler dan ooit
Zout in de wonde gestrooid. Nooit is nooit
Slaappillen met stella al is hij wat lauw
Ik ben moe, ik ben zo moe van jou
Cansado de Ti
No tengo ninguna ambición más allá de existir un poco
Y ver cómo todo a mi alrededor sucede
Quédate en tu ilusión, pero casi ha terminado
Pasa el tiempo que queda solo contigo mismo
Aquí me ves, mirando hacia afuera
Frente al vidrio con gotas en el cristal
Mis sentimientos se descongelan con la sal de mis lágrimas
Los caminos esparcidos, tu ejército en camino
Tu comportamiento el más lejano, tu risa la más fuerte
Carta de amor de concreto escrita con grietas
Preguntas sin respuesta, acciones irresponsables
La pasión que se clava como un clavo en mi mente
Amor crucificado, penitencia por el pecado
La boca con la que besaste, una herida abierta
No gritar, sino bostezar de rosa a azul
Estoy cansado, tan cansado de ti
Quiero elegir desde la fortaleza y no desde la debilidad
Un grito de impotencia que se desvanece en la llanura urbana
Contactos oculares anónimos que rozan lo abstracto
Me cuentan historias con tramas ramificadas
Solo la superficie, la debilidad delineada
Matemáticamente y estáticamente la vida calculada
Rogando y predicando abismo hacia un todo
El resultado incorrecto detrás de la coma se atascó en tu garganta
Tragar o ahogarse, eso nos enseñaron
Asentir y conformarse, a eso nos convirtieron
Solo escucho miedo resonar en el silencio
Veo luces de neón brillar en el asfalto mojado
Pensamientos que se hunden, el parpadear de lágrimas
Canales que se abren paso por mis mejillas
La única mano que me ayuda la encuentro al final de mi manga
Estoy cansado, tan cansado de ti
Mis cigarrillos se acabaron, mi cerveza está tibia
Estoy cansado, estoy cansado de ti
Día de verano, pero siento tanto frío
Estoy cansado, malditamente cansado de ti
De tienda nocturna en tienda nocturna, tambaleo nocturno
Sigo el sonido de mis murmullos internos
Siempre recto y luego soñando bajo la lluvia
Huyendo del miedo de encontrarme a mí mismo
No una respiración suave, sino suspiros de nicotina
El árbol está desarraigado, ¿qué hacemos con sus frutos?
Rara vez lo suficientemente sobrio para ver
Que todo se ha ido y nunca será como antes
Recibí un tal vez por mi confianza depositada
Los cimientos destruidos, es hora de reconstruir
Sin tiempo para lamentar, comienza tu fiesta
Alaba tu espíritu de rebaño al desollar lo tosco
Lo que temía, más real que nunca
Sal en la herida esparcido. Nunca es nunca
Pastillas para dormir con Stella aunque esté un poco tibia
Estoy cansado, estoy tan cansado de ti