Breekpunt
We kunnen niet terug, na wat jij me hebt verweten
Onderweg naar het nieuwe oude wonden opengereten
Ik moet gevoelens uitzweten langs bevroren traankanalen
Mijn tong dik en lang, kon iemand mijn stilte maar vertalen
Rustig ademhalen, ik zit te happen naar lucht
Mijn longtakken zijn geplugd, met zenuwpijn bevrucht
Het ritme van mijn gezucht, de regelmaat van een metronoom
Van de rozen die je van mij kreeg, vlocht je een doornkroon
De koning op zijn troon in zijn verlaten fort
Ik had geen honger naar verwijten, toch kreeg ik het op mijn bord
Heel mijn wereld ingestort, ik zweef rond in eenzaamheid
Wat was niet meer is, wat de rest is eerbaarheid
Ik sta te trillen op mijn benen, maar blijf rechtstaan
En ruil al je leugens voor een lach en een traan
Dat het zo mis had kunnen gaan dat voelde we al weken
Op het punt dat niemand buigt kan liefde heel snel breken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Wat men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
De herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken
Ik zou je moeten loven, mijn twijfel en angst verdoven
Want ik hoor je woorden wel, maar ik kan ze niet geloven
Op je lippen is de waarheid n maal te veel uitgeschoven
Onmacht grijpt om me heen, kon iemand me maar beloven
Dat we elkaar niet meer gingen tegenwerken, brandmerken en beperken
Soms is het beter los te komen dan nog meer pijn te verwerken
Glazuur staat op barsten, want ik bijt het hardste
Op mijn tanden; zie nu zwaar overbelaste
Contrasten op het scherpst van de snee gedreven
Zonder medeleven, het ingewreven en afgeschreven
Wat je zei bleef kleven, deed me huiveren en beven
Van ons sprookjeskasteel is alleen een rune overgebleven
Waar liefde niet wil wonen, geen dromen meer uitkomen
En haat en demonen zichzelf tot keizer kronen
Leeggebloede inktpatronen door je angel leeg gestoken
Twee zakken vlees en knoken hebben op het breekpunt gebroken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Wat men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
De herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken
Toen we vast zaten, had ik je moeten laten haten
In plaats van te praten, zinnen explodeerde als granaten
Woorden vielen als soldaten, leeggebloed, vol kogelgaten
De veelvraten, die ik op je ziel had losgelaten
Aten en vraten aan al je ledematen
Het verleden dat we vergaten begon weer geur door te laten
Als zuur in je ogen, was die stank in je neusgaten
Ik wou boter bij de vis, kreeg minarine bij de graten
Verlaten hoeken zijn de echo van ons getier
Bevroren tranen schraap ik met een zakdoek van schuurpapier
Mijn allerliefste vijand, mijn meest geliefde roofdier
Met een paar rukken, beet je stukken uit mijn hartspier
Laat het je smaken, laat het kraken tussen je kaken
Moordzaken doodmaken! De botten kraken, de dolken staken
Je zult nooit ontwaken, in je doorbloedde laken
Gebroken op het breekpunt waar mijn woorden onstaken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Wat men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
De herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken
Punto de quiebre
No podemos retroceder, después de lo que me has acusado
En el camino hacia las viejas heridas abiertas de nuevo
Debo sudar los sentimientos a lo largo de canales de lágrimas congeladas
Mi lengua gruesa y larga, ojalá alguien pudiera traducir mi silencio
Respirando tranquilamente, estoy luchando por aire
Mis bronquios están tapados, impregnados de dolor nervioso
El ritmo de mis suspiros, la regularidad de un metrónomo
De las rosas que me diste, tejiste una corona de espinas
El rey en su trono en su fortaleza abandonada
No tenía hambre de acusaciones, pero igual las recibí
Todo mi mundo se derrumbó, floto en la soledad
Lo que ya no es, lo que queda es la dignidad
Estoy temblando en mis piernas, pero sigo de pie
Y cambio todas tus mentiras por una sonrisa y una lágrima
Que las cosas pudieran salir tan mal, lo sentimos desde hace semanas
En el punto en que nadie cede, el amor puede romperse rápidamente
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Lo que no se cuidó, tarde o temprano se encenderá
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Silencios porque faltan las palabras correctas
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Llevo el recuerdo de ti como una cicatriz
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Tomé tu amor a cuestas, sin saber que iba a picar
Debería elogiarte, adormecer mis dudas y miedos
Porque escucho tus palabras, pero no puedo creerlas
La verdad se deslizó demasiadas veces de tus labios
La impotencia me rodea, ojalá alguien pudiera prometerme
Que no seguiríamos obstaculizándonos, marcándonos y limitándonos
A veces es mejor soltarse que seguir procesando más dolor
El esmalte está a punto de romperse, porque muerdo con más fuerza
Mis dientes; ahora veo una sobrecarga pesada
Contrastes llevados al límite de la navaja
Sin compasión, lo frotado y descartado
Lo que dijiste se quedó pegado, me hizo estremecer y temblar
De nuestro castillo de cuento solo queda una ruina
Donde el amor no quiere habitar, los sueños ya no se cumplen
Y el odio y los demonios se coronan a sí mismos como emperadores
Cartuchos de tinta desangrados por tu aguijón vacío
Dos bolsas de carne y huesos se rompieron en el punto de quiebre
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Lo que no se cuidó, tarde o temprano se encenderá
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Silencios porque faltan las palabras correctas
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Llevo el recuerdo de ti como una cicatriz
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Tomé tu amor a cuestas, sin saber que iba a picar
Cuando estábamos atrapados, debería haberte hecho odiar
En lugar de hablar, las frases explotaban como granadas
Las palabras caían como soldados, desangrados, llenos de agujeros de bala
Los voraces, que había soltado en tu alma
Comían y devoraban todos tus miembros
El pasado que olvidamos comenzó a filtrarse de nuevo
Como ácido en tus ojos, ese hedor en tus fosas nasales
Quería algo claro, pero recibí algo mezquino
Esquinas abandonadas son el eco de nuestras peleas
Lágrimas congeladas raspo con un pañuelo de papel de lija
Mi más querido enemigo, mi depredador más amado
Con unos cuantos tirones, arrancaste pedazos de mi músculo cardíaco
Disfrútalo, hazlo crujir entre tus mandíbulas
¡Asesinatos matando muertes! Los huesos crujen, las dagas se clavan
Nunca despertarás, en tu sábana ensangrentada
Roto en el punto de quiebre donde mis palabras se encendieron
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Lo que no se cuidó, tarde o temprano se encenderá
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Silencios porque faltan las palabras correctas
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Llevo el recuerdo de ti como una cicatriz
¡Punto de quiebre! Doblar o romper
Tomé tu amor a cuestas, sin saber que iba a picar