A Dance in the Leaves
Faith is a splinter
I think I’ve come to realise
Grooving beneath skin
Desperately attempting to immortalise
And I find as we sink into this earth
Robed in terracotta Sun
That it was only searching for a way out
(Perhaps that was the point)
I am of sacred rust
I carve into the stone beneath me
Yet it is no different from any other rust
Robed in solipsism
I wonder if the isolation was worth it?
If any of it was worth it
I followed your ghost
Sought the value of moments
Let your unrequited light wash it all
Where was that promise?
That promise of it all?
I guess it was nowhere
Those vague, grey prayers and empty parables
This promise of light
This apple I bite
That tastes of age
And tastes of spite
And burning dreams inside
A wasted sage
I followed your ghost
Sought the value of moments
Let your unrequited light wash it all
Where was that promise of it all?
I guess it was nowhere
Where was that which I sought?
I guess it was nowhere
But there is the most radiant dance in the leaves
Falling from that autumn tree
Returning to the dirt
And so I grin
As these rugous eyes shut slow
And I feel my final breath and thought in jest
Where is that which I sought?
I guess it was nowhere
But there is the most radiant dance in the leaves
Falling from that autumn tree before me
Returning to the dirt
Een Dans in de Bladeren
Geloof is een splinter
Ik denk dat ik het heb begrepen
Bewegend onder de huid
Wanhopig pogend te vereeuwigen
En ik ontdek terwijl we in deze aarde zinken
Gekleed in terracotta Zon
Dat het alleen maar op zoek was naar een uitweg
( Misschien was dat de bedoeling)
Ik ben van heilige roest
Ik snijd in de steen onder me
Toch is het niet anders dan elke andere roest
Gekleed in solipsisme
Ik vraag me af of de isolatie het waard was?
Of iets ervan het waard was
Ik volgde je geest
Zocht de waarde van momenten
Laat je onbeantwoorde licht alles wassen
Waar was die belofte?
Die belofte van alles?
Ik denk dat het nergens was
Die vage, grijze gebeden en lege parabels
Deze belofte van licht
Deze appel die ik bijt
Die smaakt naar ouderdom
En smaakt naar wrok
En brandende dromen binnenin
Een verspilde wijze
Ik volgde je geest
Zocht de waarde van momenten
Laat je onbeantwoorde licht alles wassen
Waar was die belofte van alles?
Ik denk dat het nergens was
Waar was datgene wat ik zocht?
Ik denk dat het nergens was
Maar er is de meest stralende dans in de bladeren
Die vallen van die herfstboom
Terugkerend naar de aarde
En zo glimlach ik
Terwijl deze ruwe ogen langzaam sluiten
En ik voel mijn laatste adem en gedachte in een grap
Waar is datgene wat ik zocht?
Ik denk dat het nergens was
Maar er is de meest stralende dans in de bladeren
Die vallen van die herfstboom voor me
Terugkerend naar de aarde