Ääniaallot Tappaa Syövän
En tiedä mitä tekisin.
Kohta repeän rinta räjähtää.
On pää kuin isänmaaton.
Mies.
Kipu.
Liekki.
Huominen on suuri mainos sunnuntain.
Herään vedenrajaan.
Iho kasvaa lian päälle.
Laiva jättää, vesi nousee, vatsa kääntyy.
Akselissaan oikein päin.
Se tyhjenee.
Onko ensi viikolla elämää?
Näkeekö vainaja aikaa hämärää?
Kello täyttää kahdeksan.
Lattia peittyy puudeleihin.
Sängyn alta kokonaisen parven imuroin.
Kesä on pilalla, kesä haisee.
Kaupunki joraa, maaseutu nukkuu.
Syksy saapuu, laiturit viedään.
Onko laskettavissa tiilenpäät?
Päät.
Harmaat säät.
Las Ondas de Sonido Matan al Cáncer
No sé qué hacer.
Pronto mi pecho explotará.
Mi cabeza está como sin patria.
Hombre.
Dolor.
Llama.
Mañana es un gran anuncio de domingo.
Despierto en la orilla del agua.
La piel crece sobre la suciedad.
El barco se va, el agua sube, el estómago se revuelve.
En su eje correctamente.
Se vacía.
¿Habrá vida la próxima semana?
¿Verá el difunto tiempos oscuros?
El reloj marca las ocho.
El piso se llena de astillas.
Debajo de la cama, aspiré un enjambre entero.
El verano está arruinado, el verano apesta.
La ciudad baila, el campo duerme.
Llega el otoño, los muelles son desmantelados.
¿Se pueden contar las cabezas de ladrillo?
Cabezas.
Días grises.