Iiris
Niin kuin kauan kuin syöt mitä sinulle kannan ja
Niin kauan kuin muutakin annan
Et minua liikaa voi kehua
Mitä vain pyydätkin, sanon ettei se käy edes myöhemmin
Et muita saa tavata ettet tajua vertailla
Tai vajoan
Pyydän vain yhtä vaikka vähän sallin
Mutta jos niin sopii, se sinua suojelee
Älä vaadi koskaan pääni sisään nähdä
Sieltä tuskin löytyy sopivaa nähtävää
Kaaduit päivällä auton alle
Kun väistit pyörällä siruja kadulla
Se oli pudonnut minulta
Sinulle lahjaa toin mutta jotenkin lankesin
Vaan kuule:
Olin huumautunut enimmäkseen sinusta
Voi sinua
Kun koulun jälkeen kotiin seurasin
Kattoikkunasta näin: avasit hiuksetkin
Mahdatko muistaa kuvion lumessa
Minkä nimeen vannot?
Keneen turvaat?
Ketä muistat usein?
Kuka unissasi käy?
On minä jota tottelet, on nimi jota tottelen
Mutta ajattelen aina sinun parasta
Iiris
Tan solo mientras comas lo que te traigo
Tan solo mientras te dé algo más
No puedes alabarme demasiado
Pides lo que sea, digo que no funcionará ni más tarde
No puedes conocer a otros, no entiendes comparaciones
O me hundo
Solo pido uno, aunque permito un poco
Pero si es así, te protegerá
Nunca exijas ver dentro de mi cabeza
Allí difícilmente encontrarás algo adecuado para ver
Caíste durante el día debajo de un auto
Cuando esquivabas las astillas en la calle en bicicleta
Se me había caído
Te traje un regalo pero de alguna manera caí
Pero escucha:
Estaba mayormente mareada por ti
Oh, tú
Cuando te seguía a casa después de la escuela
Desde la ventana del techo vi: incluso soltaste tu cabello
¿Recuerdas el patrón en la nieve?
¿A quién juras lealtad?
¿En quién confías?
¿A quién recuerdas a menudo?
¿Quién aparece en tus sueños?
Hay un yo al que obedeces, hay un nombre al que obedezco
Pero siempre pienso en tu bienestar