Der Scharlachrote Tod
Der Scharlachrote Tod
Keuchend, sich mit Trägheit schleppend
Nähert sich der rote Tod
Grinsend, seine Fäulnis leckend
Lechzt er nach der Opfer Blut
Niemand kann ich kommen sehen
Juden, Christen, alle gleich.
Keiner wird ihm je entkommen
Alle holt er in sein Reich !
Schreiend und sich würgend winden
Opfer ihren Tod nun finden
Der Rote sitz auf der Totenschar
Die Pocken morden wunderbar !
Ohne Gnade, schreiend lachend
Er sich seine Opfer greift
Niemand kann ihm je entkommen
Seine Forke totrot heißt !
Denn nach dem Tode kommt kein Jenseits
Der Rote hält die Seelen fest
Seine Brüder nicht weniger blutig
Ihre Namen Fäulnis und Pest !
De Scharlaken Rode Dood
De Scharlaken Rode Dood
Hij hijgt, zich met moeite voort slepend
Nadert de rode dood
Grijnzend, zijn verrotting likkend
Hunkert hij naar het bloed van zijn slachtoffers
Niemand kan hem zien naderen
Joden, Christenen, allemaal gelijk.
Geen enkele zal hem ooit ontkomen
Iedereen haalt hij in zijn rijk!
Schreeuwend en zich wringend kronkelen
Slachtoffers vinden nu hun dood
De Rode zit op de dodenhoop
De pokken moorden wonderbaar!
Zonder genade, schreeuwend lachend
Grijpt hij zijn slachtoffers vast
Niemand kan hem ooit ontkomen
Zijn vork heet doodrood!
Want na de dood komt er geen hiernamaals
De Rode houdt de zielen vast
Zijn broeders niet minder bloederig
Hun namen zijn Verrotting en Pest!