Dwie Twarze Mroku
Piękno! Rozpala iskrą skrzydlatą.
Okrywa dreszczem jak białą szatą;
Tak nagi blask budzi się,
Oglądam raz dwie twarze mroku.
Na szarym nieboskłonie obłoki kłębiąc się nisko.
Przesłonią chłód gdy płonie, serce jak ziem i wnętrza
Ognisko;
A myśl spadnie daleko, do głębi zapomnienia;
(gdzie) Tęsknota zamknięta powieką czas w nieśmiertelność
zmienia
Jak wichru szum przewodni, gra rogów wołanie dzielne;
Z dźwiękiem tej melodii, powrócą myśli nieśmiertelne;
I odrodzą się cienie przy bladym świetle miesiąca,
Rozbłyśnie dawne wspomnienie, z nim zemsta jak krew gorąca.
Milknie przyszłość w świętym Borze,
Ciszę - głuszy tylko szept;
Wrzaskiem w tej grudniowej porze
Do - mej skrytej duszy biegł.
Tam z jednego pnia przeszłość woła mnie;
Imieniem wyrytym wśród gwiazd; strażniczki dwie
Potokiem swych łez wstrzymały dnie;
Na zawsze już pieśń namiętność rwie.
Dos Rostros de la Oscuridad
¡Belleza! Enciende una chispa alada.
Cubre con escalofríos como un manto blanco;
Así despierta el brillo desnudo,
Observo una vez dos rostros de la oscuridad.
En el cielo gris, los ojos se balancean bajos.
Ocultando el paso cuando arde, corazón como tierra y entrañas
Fuego;
Y el pensamiento cae lejos, hacia las profundidades del olvido;
(donde) El anhelo encerrado por párpados el tiempo en inmortalidad
transforma.
Como el susurro conductor del viento, suena el llamado valiente de los cuernos;
Con el sonido de esta melodía, regresarán pensamientos inmortales;
Y renacerán las sombras bajo la pálida luz de la luna,
Despertando antiguos recuerdos, con ellos la venganza como sangre caliente.
El futuro calla en el Bosque Sagrado,
Silencio - solo apaga el susurro;
Con gritos en esta época de diciembre
Corre hacia mi alma oculta.
Allí desde un solo tronco me llamó;
Con un nombre grabado entre las estrellas; dos guardianas
Detuvieron el flujo de sus lágrimas;
Ya la pasión nos arrastra para siempre.