Faustian Ethos
Πάρε μακριά το κρασί, απόψε η ψυχή μου είναι άγρια
Τα μέρη είναι ίδια: Γεσθημανή και εδώ, ο Αλεκτωρ ακούγεται το ίδιο
Πάρε μακριά τον Αρτο, σήμερα θα πεθάνω
θα ειμαι παντα εδω
οταν με τυλιξουν
εγω θα ειμαι παντα εδω!
Προσπέρασα τον παράδεισο
Αλλού καίγονται οι φίλοι μου
Μπορεί να χάσαμε πιο πολλά απ’ όσα κερδίσαμε μαζί
Αλλά η τιμή είναι μεγάλη
Και όταν η μνήμη σβήσει και τα ονόματα χαθούν
Θα μείνουμε σα λέπρα σε πανί, σα εφιάλτης
Στον ύπνο σας
Αφήστε τη γη για τους κοινούς
Εμείς θα φύγουμε σε άλλους ωκεανούς ελπίδας
Μετρήσανε τη γη, την τεμαχίσανε
δεν έμεινε σπιθαμή ελευθερίας
Αφήστε τη γη για τους φοβισμένους
Τα άρματά μας στρέφονται στον ουρανό, και καλούμε τα φτερά αρχαίων θεών
Για νέους Αρμαγεδώνες
Αφήστε τη γη σε όσους κοιμούνται
Για όσους δεν τολμούν να δουν ψηλά
Πετάω απόψε
Προς την Αποθέωσή μου
Και τι να γράψετε στον τάφο μου
Εδώ είναι το κουφάρι του
Πιο πάνω συνήθως και πιο χαμηλά συχνά από τους άλλους
μέτριος ποιητής και από πάνω δυο μέτρα χώμα
Και εγώ θα είμαι κύμα που θα σκάω στο Άλφα του Κενταύρου
Ética Faustiana
Aleja el vino, esta noche mi alma está salvaje
Los lugares son los mismos: Getsemaní y aquí, el gallo suena igual
Aleja el pan, hoy moriré
Siempre estaré aquí
Cuando me envuelvan
¡Siempre estaré aquí!
Pasé por el paraíso
En otro lugar arden mis amigos
Quizás perdimos más de lo que ganamos juntos
Pero el honor es grande
Y cuando la memoria se desvanezca y los nombres se pierdan
Permaneceremos como lepra en un lienzo, como una pesadilla
En su sueño
Dejen la tierra para los comunes
Nosotros partiremos hacia otros océanos de esperanza
Han medido la tierra, la han dividido
No queda ni un ápice de libertad
Dejen la tierra para los temerosos
Nuestros carros se dirigen al cielo, invocamos las alas de los antiguos dioses
Para nuevos Armagedones
Dejen la tierra para los que duermen
Para los que no se atreven a mirar hacia arriba
Volaré esta noche
Hacia mi apoteosis
Y qué escribirán en mi tumba
Aquí yace el cascarón
Más alto que la mayoría y a menudo más bajo que los demás
poeta mediocre y encima dos metros de tierra
Y seré la ola que rompe en el Alfa del Centauro