La signora di 30 anni fa
Il cuore mio indiscreto
pace ancor non si dà,
sempre più sveglio e più irrequieto
non si rassegna alla sua età.
Oggi m'ha ricordato,
in gran segreto,
una signora di
trent'anni fa.
Nel millenovecentodiciannove,
vestita di voile e di chiffon
io v'ho incontrata non ricordo dove,
nel corso oppure a un ballo-cotillon.
Ricordo gli occhi, gli occhi solamente,
segnati un pò con la matita blu,
poi vi giurai d'amarvi eternamente.
Vi chiamavate ... non ricordo più.
Poi vi condussi ... non ricordo dove,
e mi diceste ... non ricordo più.
Nel millenovecentodiciannove
vi chiamavate forse ... gioventù.
De dame van dertig jaar geleden
Mijn onrustige hart
geeft nog steeds geen rust,
steeds wakkerder en onrustiger
geeft zich niet over aan zijn leeftijd.
Vandaag herinnerde het me,
in het grootste geheim,
een dame van
dertig jaar geleden.
In negentienhonderd negentien,
gekleed in voile en chiffon,
ik heb je ontmoet, ik weet niet meer waar,
op straat of op een bal-cotillon.
Ik herinner me alleen je ogen,
licht getekend met een blauwe potlood,
ik zwoer je eeuwig te beminnen.
Je heette ... ik weet het niet meer.
Toen leidde ik je ... ik weet niet meer waar,
en je zei ... ik weet het niet meer.
In negentienhonderd negentien
heette je misschien ... jeugd.