Specchi riflessi
Non puoi ferirmi più
adesso che non sei
più dentro ai sogni miei, non puoi
amica mi ritorni
se vuoi, sbarrando i limiti
non senza inibizioni che sciolgo ormai
Ah, io e te, come siamo andati d'accordo
non so più
noi due specchi in contro riflessi, ma
lontani
in un gioco di intermittenze e di vuoti
strani sospesi in aria allo stesso piano
come due palloni di gas con uno spillo in
mezzo
e tenuti in volo da un vento costante e
lento
che ad un primo cambio di verso li scoppi,
così,
da un lato o dall'altro
lo non vorrei che tu
gettassi ancora idee
con fiumi di parole, per noi
io non direi che sia
difficile così com'è
ma lo sarebbe certo, se tossi qui
Ah, io e te, ma che tempo abbiamo
lasciato non so più
noi, due oasi in un deserto di allegrie
con di tanto in tanto miraggi di poesie
presi dal vento allo stesso modo
con la sabbia che dalle dune ci viene
incontro
ed all'acqua limpida e chiara rapisce il
posto:
noi, un gusto perso nel tempo, un odore
che poi
con l'aria se ne va.
Weerspiegelingen
Je kunt me niet meer pijn doen
nu je niet meer
in mijn dromen bent, je kunt niet
terugkomen, vriendin
als je wilt, de grenzen verleggend
zonder dat ik me nog in houd, dat is voorbij
Ah, jij en ik, hoe zijn we ooit
zo goed geweest, ik weet het niet meer
wij twee spiegels in tegengestelde reflecties, maar
ver weg
in een spel van flitsen en vreemde leegtes
zwevend in de lucht op hetzelfde niveau
als twee gasballonnen met een speld in
het midden
en in de lucht gehouden door een constante en
gemiddelde wind
die bij de eerste wending ze laat knallen,
zo,
van de ene kant of de andere
ik wil niet dat jij
nog eens ideeën gooit
met stromen van woorden, voor ons
ik zou niet zeggen dat het
moeilijk is zoals het is
maar het zou zeker zijn, als je hier hoest
Ah, jij en ik, maar hoeveel tijd hebben we
gelaten, dat weet ik niet meer
wij, twee oases in een woestijn van vreugde
met af en toe verdwijnende mirages van poëzie
gedreven door de wind op dezelfde manier
met het zand dat ons tegemoet komt
uit de duinen
en het heldere en zuivere water trekt de
plaats:
wij, een smaak die verloren is in de tijd, een geur
die dan
met de lucht weggaat.